Waarom de NMBS privatiseren wél een goed idee is

Heisa in de media! Minister Van Overtveldt liet gisteren een ballonetje op om de NMBS te privatiseren. Zoals te verwachten viel, rolden vakbonden, verkeersexperts, oppositie en NMBS-directie over elkaar heen om te melden dat dit totaal niet aan de orde is. Het doembeeld van de Britse spoorwegen na de doortocht van Thatcher werd net niet (nog maar eens) uitgebreid belicht.

Nu, je kan je vragen stellen over de ware motieven van de minister van financiën, maar toch is het zonde om het kind (in dit geval de privatisering) met het badwater (in dit geval de problemen van doorgedreven privatisering) weg te gooien. Ik ben overtuigd dat een intelligente privatisering nogal wat voordelen met zich mee kan brengen.

Enkele argumenten:

Een privatisering hoeft niet per sé voor 100% te zijn. Overheidsbedrijven zoals Proximus (dat ik toevallig goed ken) en BPost zijn gedeeltelijk geprivatiseerd, maar de overheid behoud telkens nog een meerderheidsaandeel. Toch heeft deze structuur ervoor gezorgd dat die bedrijven efficiënter zijn en vooral meer klantgericht zijn gaan werken. Iets waar de NMBS duidelijk ook nood aan heeft. Ook zijn er modellen (zoals in Nederland) waarbij zowel privé-spelers als overheid een rol spelen in het treinaanbod.

Maar nog belangrijker: een (gedeeltelijke) privatisering kan ook een opportuniteit zijn om de spoorwegmaatschappij een écht centrale rol te laten spelen in ons mobiliteitsprobleem. En, let’s face it, in België is er een serieus mobiliteitsprobleem. Voorwaarde is dan dat de overheid niet op zoek gaat naar de voor-de-hand-liggende spelers op de private markt (dikwijls andere ex-spoorwegmonopolisten uit het buitenland, genre DB, NS of SNCF), maar wel met een speler in zee gaat die een heel eigen visie op mobiliteit kan inbrengen. Wat als we nu eens samen met spelers als Uber of Lyft oplossingen zouden zoeken voor ons mobiliteitsvraagstuk. Waarbij moderne mobiliteitsplatformen optimaal zouden kunnen inspelen op de zwarte gaten in ons spoorwegnetwerk?

Er zijn vast een heleboel bezwaren te bedenken, maar waarom deze piste niet eens ernstig overwegen. Zou de overheid in staat zijn om ons mobiliteitsprobleem op een disruptieve manier aan te pakken?
Voorwaarde is dan natuurlijk dat de politiek bereid is om de NMBS los te laten. Allicht is dat de grootste horde die ons scheidt van een performant spoorwegbedrijf. In tussentijd zullen we het nog even moeten doen met overvolle treinen en een niet-zo-goed-afgestemde dienstregeling…

Op avontuur in Con Dao

Wie heeft al van Con Dao gehoord?
Allicht niet zo heel veel mensen. Nochtans  maakt dit fascinerende eiland deel uit van een behoorlijk populaire bestemming: Vietnam. Ook de informatie in reisgidsen is redelijk beknopt.

Con Dao is een eiland dat je per vliegtuig bereikt vanuit Ho Chi Minh. Vietnam Airlines voorziet in meerdere vluchten per dag en tegenwoordig kan je de tickets eenvoudig bestellen via hun website (toen ik er vorig jaar was, kon je enkel vliegtickets kopen via lokale reisagenten).

Bagageband in de luchthaven van Can Dao

Zoals je op de foto kan zien, is de luchthaven op het eiland nu niet bepaald een London Heathrow, maar dat maakt deel uit van de charme: bij aankomst weet je meteen dat je de komende dagen een unieke ervaring te wachten staat.

Waarom zou je nu  afzakken naar dit uiteinde van de wereld? Wel, er zijn eigenlijk 2 profielen van reizigers die hier hun gading vinden. Ofwel ben je een luxebeest die wil verwend worden in de lokale Six Senses. Ofwel ben je iets meer van het avontuurlijke type en ben je op zoek naar de unieke mix die het eiland te bieden heeft: geschiedenis, natuur & rust.

Laten we met dat laatste beginnen… Op Con Dao is er maar 1 dorpje. En dat is in niks te vergelijken met wat je van het Vietnamese vasteland kent. De straten zijn geen drukte van jewelste en je wordt niet constant gestoord door het getoeter van duizend-en-een brommertjes. Integendeel: hier kan je zonder veel zorgen zelf een scooter huren en het eiland in eigen tempo verkennen. Er zijn enkele stranden met bijhorende (rudimentaire) beachbars die je kan verkennen en in het dorp zijn er enkele bars en restaurants waar je op je dooie gemak van een Vietnamese koffie of van een Westerse cocktail kan genieten.

Met de scooter op verkenning

Natuurliefhebbers kunnen te voet het eiland doorkruisen via een van de vele wandelroutes. Een groot deel van Con Dao is immers bestempeld als natuurreservaat. Tijdens bepaalde periodes van het jaar kan je zeeschildpadden spotten die eieren kommen leggen op de stranden. En waterratten kunnen gaan snorkelen of duiken. Het eiland staat bekend als het beste duikgebied van Vietnam. Hiervoor kan je terecht bij Larry van Dive, Dive, Dive. Een Amerikaan die de liefde in Vietnam gevonden heeft. Hij en z’n team kunnen je trouwens ook een pak toeristische info verschaffen, dus z’n winkel is zeker de moeite waard om te bezoeken als je net aangekomen bent op het eiland.

Binnenplein van de centrale gevangenis

Tenslotte is er nog het geschiedkundige luik van het eiland. Con Dao heeft immers een nogal macabere geschiedenis als gevangeniskolonie. Zowel de Franse kolonisten, het Amerikaanse leger en de Zuid-Vietnamese regering gebruikten het eiland om politieke gevangenen op te sluiten in miserabele omstandigheden. Martelingen en opsluitingen in zgn. Tiger Cages waren meer regel dan uitzondering. Vandaag vind je her en der op het eiland gevangenissen die je vrij kan bezoeken. Je koopt in het dorp een ticket en dan mag je overal binnen. Vaak ben je helemaal alleen in zo’n gebouw en dat voelt best bevreemdend aan.

Ik beleefde enkele fantastische dagen op het eiland. Trek je naar Vietnam en wil je ook een minder platgetreden deel van het land bezoeken? Overweeg dan zeker om enkele dagen op dit eiland voet aan wal te zetten!

De staat van het land

We moeten er geen doekjes om winden… Ons land heeft zich al in betere doen bevonden. Je moet dezer dagen maar een krant openslaan om geconfronteerd te worden met de talloze problemen waar we als maatschappij voor staan.

Om te beginnen zijn er enkele issues die we al lang met ons meedragen, maar waarvoor er nog steeds geen degelijke oplossing is. De belastingen in ons land zijn niet eerlijk verdeeld en zijn veel te complex waardoor alle transparantie verloren gaat. Langs de ene kant is het overheidsbeslag nergens (of toch minstens quasi nergens) zo hoog is als in ons land en langs de andere kant is België een belastingsparadijs voor buitenlanders en multinationals. Elk gevoel van rechtvaardigheid dreigt hierdoor te verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Op zich zou dat nog geen probleem zijn, mochten we in ruil voor al dat belastingsgeld een modelstaat in de plaats krijgen. Maar laten we een kat een kat noemen, dat is niet bepaald het geval. In alle overheidssectoren volgen de besparingen elkaar op, met grote sociale onrust als gevolg. Enkele voorbeelden?

  • Op het vlak van mobiliteit gaan we eerder achteruit dan vooruit. Onze erbarmelijke weginfrasstructuur (hallo Brusselse tunnels?!), ons onbetrouwbaar openbaar vervoer, het filevraagstuk dat we maar niet opgelost krijgen, …
  • De schoolgebouwen waar toekomstige generaties onderwijs in horen te krijgen zijn of bouwvallige krotten of containerklassen. En dan spreek ik niet over de rest van de infrastructuur. Hoe kunnen we kinderen warm maken voor de digitale toekomst als leraren soms niet anders kunnen dan hun eigen computermateriaal meenemen naar de klas om toch iet of wat deftig te kunnen werken?
  • Het gros van onze gevangenissen dateert nog uit het tijdperk van Napoleon. Wat is onze doelstelling eigenlijk? Criminelen in de maatschappij herintegreren door hen te dwingen op een emmer hun gevoeg te doen?
  • De enige instantie waar iedereen op blijft rekenen in tijden van miserie, het leger, is al jaren schromelijk ondergefinancierd. De militairen die momenteel onze straten veilig houden moeten hun helmen aan elkaar doorgeven, omdat er simpelweg te weinig materiaal is. Trek daarmee naar den oorlog…
  • Door de toenemende pensioenlast, stijgen de uitgaven van de sociale zekerheid elk jaar opnieuw. Iedereen ziet dat dit niet haalbaar blijft, maar toch wil iedereen nog steeds op 57 op pensioen. Liever zelf nog even profiteren van het systeem dan solidair zijn met de komende generaties, nietwaar?

Vul gerust zelf het lijstje verder aan… Er zijn nog voorbeelden genoeg te vinden.

Maar gelukkig zijn er nog onze dames en heren politici, hoor ik u denken. Zij hebben vast wel een duidelijke visie om ons uit het slop te halen, neen? Wel… Don’t put you’re hopes up zou ik zeggen. Helaas blijven de partijen vasthangen in redeneringen die ze makkelijk aan hun eigen achterban verkocht krijgen.

Socialisten en groenen willen vooral niet raken aan de sociale zekerheid, uit schrik om de doos van Pandora te openen allicht. Als gevolg hiervan worden de lasten voornamelijk op de schouders van de middenklasse gelegd. Ook uitgaven die het kiezerspubliek niet direct dienen worden teruggeschroefd. Dat we als land daardoor internationale afspraken aan onze laars lappen, nemen ze er dan maar bij. Want ja, investeren in het leger… Dat lijkt al snel op oorlogsretoriek, nietwaar? En is er toch geld tekort? Kijk dan eerst bij de bedrijfswagens, maar laat die put schulden van de NMBS vooral ongemoeid.

Op basis van de vorige paragraaf, is rechts Vlaanderen vast al aan het glimlachen. Maar juich toch maar niet te vroeg. De oplossingen van de liberalen en de Vlaams-nationalisten zijn niet veel beter. Ondanks de aanwezigheid van de liberalen in de Vlaamse en federale regering, is het leven in ons land er alleen maar duurder geworden. Ik herinner voorzitter Rutten graag aan haar verkiezingsuitspraak “Met liberalen in de regering geen nieuwe belastingen“. Wel, ik weet niet wat u betreft, maar ik ga dit jaar alvast opvallend minder terugkrijgen van de belastingen dan vorig jaar. En dan zwijg ik nog over de lijst aan taksen die ik via mijn energieleverancier dien te betalen. En de Vlaams-nationalisten? Zij doen al jaren alle moeite van de wereld om de federale bevoegdheden te regionaliseren. Als gevolg hiervan hebben we het nagelaten om ons land op de meest logische en (kosten-)efficiënte manier mogelijk te organiseren. Dat krijg je, als symboliek de rede in de weg staat.

Ik zou trouwens dolgraag nog iets zeggen over de CD&V, maar Kris Peeters heeft met z’n uitspraak dat we met ons allen boven onze stand leven vast al genoeg gezegd. Blijf die Christelijke zuil verdedigen, jongens!

Maar wat het meest pijnlijke is? We trekken het ons allemaal schijnbaar niet zo hard aan. De cipiers worden al weken vervangen door agenten en door militairen, de vakbonden bij de NMBS staken elke week wel eens, elk jaar worden nieuwe filerecords gebroken en we blijven lustig kamperen om kinderen op een school te kunnen inschrijven. Dat is allemaal normaal geworden. Niet dus, ik vind dat niet normaal. Ik denk dat ons land nood heeft aan leiderschap en aan een duidelijk maatschappelijk project om ons uit het slop te halen. De  vraag is maar welke politicus in staat is om de traditionele zuilen te overstijgen en om over de partijgrenzen heen medestanders te zoeken. Zijn er nog zulke politici? Of hebben ze allemaal ons land, onze bevolking en onze maatschappij al stiekem opgegeven?

De Pixel C, het bewijs dat Android tablets wél OK zijn!

Ik heb deze week, nadat ik te weten kwam dat er een tijdelijke kortingsactie was, een Pixel C van Google gekocht. Dat zal veel mensen vPixel_Cerbazen, want ik sta in m’n onmiddellijke omgeving nogal bekend als een Apple-fanboy. Tot op heden gebruikte ik dan ook een iPad van de 3de generatie, die zich perfect tussen m’n iPhone en m’n MacbookPro positioneert.
Met die iPad waren er geen grote problemen, maar hij begon toch last te krijgen van z’n, inmiddels gezegende, leeftijd.

Soit, ik was dus al even aan het kijken om die iPad te vervangen, maar ik wou meteen wel enkele nadelen van zo’n tablet oplossen. Het belangrijkste nadeel is dat de meeste tablets, door hun software en doordat ze geen fysiek toetsenbord hebben, eigenlijk te dicht bij een smartphone staan. Waarom dan geen mini-laptop kopen, zoals de 10″ Macbook Air of de Macbook? Wel, die zijn dan weer onvoldoende om m’n huidige 15″ laptop te vervangen (I know… First world problem…).
Uiteindelijk kwam ik dus uit in het segment waar de Microsoft Surfaces en de iPad Pro’s zich bevinden. Maar… Die dingen zijn, in combinatie met hun respectievelijke toetsenborden, echt belachelijk duur gezien de toepassingen die ik gebruik met zo’n tablet.

Ik had dus een goedkopere oplossing nodig die voldoende functionaliteiten biedt om, pakweg, op reis bruikbaar te zijn… En daar was dan die Pixel C met korting. 375 € voor de  tablet en 169 € voor het toetsenbord, dat is een behoorlijk betaalbare combo.

En er is meer om enthousiast over te zijn… Het is een tablet van Google zelf. Dat is niet alleen stoer, maar ook een garantie dat er geen overenthousiaste fabrikant rommel op gezet heeft. De hardware specificaties zijn state of the art en het design is bloedmooi. Check, check en check!

Maar… Het internet staat ook bomvol geklaag over het feit dat Android gewoonweg slecht is op tablets. En ja, Google zegt zelf dat ze in de volgende Android release (Nutella) veel tablet-functionaliteiten gaan toevoegen, allicht een teken dat er effectief werk aan is.
Tot nu toe heb ik echter geen klagen. Alle belangrijke apps hebben ofwel een tablet variant of werken gewoon out-of-the-box zoals het hoort op een tablet in landscape mode.

Bovendien is de hardware echt wel top. Dit ding is vliegensvlug en op het toetsenbord kan je erg vlot werken (deze tekst is op de Pixel C geschreven). Met de volgende Android release, zal de ervaring dus alleen maar beter worden!

Kortom, na anderhalve dag Pixel C eigenaar te zijn, is ondergetekende een tevreden klant. Duimen dat dat zo blijft…

Open brief aan het bestuur van KAA Gent

Beste medekampioenen,

Herinneren jullie zich ook nog de vreugde, het plezier en de gelukstranen toen we op 21 mei laatstleden er eindelijk in slaagden om kampioen te spelen? De Buffalo’s op 1… We hadden er allemaal al wel eens van gedroomd, maar nooit echt op durven hopen.

Nog geen twee maanden later wordt die uitbundige vreugde al ernstig getemperd als ik zie hoe de fouten bij m’n favoriete club zich de jongste tijd opstapelen. We mogen dan wel landskampioen zijn in het voetbal, op vlak van communicatie en administratie kunnen we nog veel stappen voorwaarts zetten.

Tijd voor een nieuw abonnement

Het begon allemaal met de start van de abonnementenverkoop voor het seizoen 2015-2016. Vroeger was een abonnement kopen simpel. Abonneehouders van het seizoen ervoor hadden voorrang en vervolgens was er een vrije verkoop.

Sinds de komst van de play-offs enkele jaren terug, werd het allemaal al iets moeilijker en waren er plots 2 voorrangsperiodes. Er werd eerst voorrang gegeven aan mensen die het jaar voordien zowel een abonnement voor de reguliere competitie als voor de play-offs hadden; vervolgens konden de mensen die maar voor 1 van beiden een abonnement hadden, gaan aanschuiven en tot slot mochten ook de gloednieuwe abonnees een zitje kiezen.

Alsof dat al niet moeilijk genoeg was, schakelde KAA Gent dit jaar over naar een systeem met zes (ja, 6!) verschillende verkoopsperiodes:

  1. Voorrang voor abonnees competitie én POI
  2. Periode voor abonnees competitie én POI die van plaats wouden wisselen
  3. Voorrang voor abonnees competitie (dus zonder POI)
  4. Voorrang voor abonnees POI (dus zonder competitie)
  5. Voorrang voor kinderen van abonnees
  6. Vrije verkoop

Als je de uitleg leest waarom dit zo is (voorrang geven aan trouwe supporters, ons ontwikkelen als familieclub, etc), dan begrijp ik best alle individuele maatregelen. Maar het resultaat is wel een systeem waar een kat haar jongen amper nog in terug vindt. Eenvoud siert, lijkt mij.

Digitaal is het nieuwe normaal

De start van de abonnementenverkoop ging ook gepaard met de lancering van een nieuwe ticketwebsite. Vorig jaar hadden we een goed functionerende ticketsite, maar blijkbaar moet er dit jaar 1 enkel platform gebruikt worden door alle ploegen van de Jupiler Pro League. Dat dit niet meteen de beste website ter wereld is bleek al snel uit 2 zaken: de gebruiksvriendelijkheid is echt bedroevend en alle mensen die op de vorige site al een gebruikersnaam hadden, kregen via email zowel hun nieuwe gebruikersnaam als hun wachtwoord toegestuurd. Qua online beveiliging kan dat tellen.

Maar de problemen gaan verder dan louter het technische: niet alleen moesten mensen die hun abonnement online bestelden plots € 9 “verzendingskosten” betalen, ook de afhandeling van de bestellingen kon best een stuk vlotter (getuige de vele mensen die in de week van de galamatch hun abonnement nog steeds niet ontvangen hadden).

Bovendien boeten we ook nog eens aan functionaliteit in: vroeger waren abonnees in staat om online geld op hun kaart zetten (om op de promenade te kunnen eten en drinken). Dat kan nu niet langer.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat jullie hierover intussen al duidelijk over gecommuniceerd hebben. Waarvoor dank!

Ticketverkoop Supercup verloopt niet zo super

Haaaaa, de Supercup! Onze kans om op korte termijn nog een tweede beker in onze trofeeënkast bij te plaatsen!

Helaas… Al snel bleek ook hier de ticketing website voor problemen te zorgen. Terug gaan aanschuiven aan het loket dan maar.

Als je als abonnee al van je stoeltje mag gebruikmaken… Want blijkbaar hebben de dames en heren van de voetbalbond 225 plaatsen gereserveerd in tribune 1 en mogen de trouwe klanten van KAA Gent (want dat zijn de abonnees ten slotte) opschuiven. En die mensen werden zelfs niet proactief geïnformeerd door de club, ze kregen het pas te horen toen ze aan het aanschuiven waren voor een ticket. Een dag later verscheen er een artikel op de website.

Dat belooft voor de Champions League, waar de UEFA niet minder dan 1000 plaatsen gereserveerd heeft. Ik vermoed niet dat Platini tussen onze spionkop zal zitten?

Nog een bedenking hieromtrent: waarom de toegang tot de supercup niet automatisch aan het abonnement toevoegen? Dat zou niet alleen veel administratie, werk en miserie vermijden, het zou ook nog eens sympathiek overkomen bij de abonnees. En een beetje goodwill, da’s toch mooi meegenomen, niet?

Alle ogen gericht op de galamatch?

Zondag konden de Gent-supporters opgelucht ademhalen. Na alle problemen van de voorbij dagen en weken, was het eindelijk terug tijd voor iets dat belangrijker is: voetbal!

Maar ook dat was niet iedereen gegund… Blijkbaar zijn er nogal wat plaatsen dubbel verkocht. De abonnees achter ons (die we reeds van vorig seizoen kennen), werden aangesproken door mensen die ook een abonnement hadden voor exact dezelfde plaatsen. Verbazing alom, maar navraag bij de steward leerde dat dit al lang niet het eerste geval was die avond. Op de site wordt gesproken over ‘een probleem met betreffende abonnementen’, maar dat klopt niet. Het is gewoon een probleem bij de verkoop. Opnieuw.

Na een kampioenenploeg, tijd voor een kampioenenclub

Gent-supporters kunnen al eens zagen. Dat weten we. Maar we hebben wel het hart op de juiste plaats. Ik blijf dan ook positief en hoop dat we in de toekomst beter zullen doen. Iedereen heeft recht om af en toe eens goed in de fout te gaan, zolang we er maar de juiste lessen uit trekken.

Daarom enkele concrete voorstellen voor het bestuur van KAA Gent:

  • Maak het de abonnees gemakkelijk.
    Play-offs en reguliere competitie kunnen gerust in hetzelfde abonnement. Bij andere clubs lukt dat ook. Je weet op voorhand niet of je POI speelt of niet en bijgevolg zal de totale prijs misschien iets lager liggen, maar je hebt wel ineens meer geld ter beschikking bij de start van het seizoen (boekhouders weten dat dit goed is) en je vermindert de administratie- en afhandelingskosten. Matchen die al vastliggen bij de start van het seizoen (bv de Supercup), zouden ook deel moeten uitmaken van het abonnement. Opnieuw: de administratie zal hierdoor drastisch verminderen.
  • Maak de voorrangsregels eenvoudiger.
    Door play-offs en reguliere competitie te bundelen in hetzelfde abonnement (zie hierboven), kom je al een heel eind vooruit. Maar als dat niet kan, schaf dan op z’n minst de periodes voor “kinderen van…” en het “stoeltje wisselen”. Of je verlengt een bestaand abonnement, of je koopt een nieuw. Ik besef dat sommige mensen hier nadeel van zullen ondervinden, maar de vraag is of dat opweegt tegen de rompslomp waarmee nu alle andere abonnees worden opgezadeld.
  • Kies de kant van jullie fans.
    Eisen de Uefa of de Pro League plaatsen op in ons stadion? Dat is allicht de prijs van het succes. Maar geef hen dan bij voorkeur de plaatsen die nog niet door trouwe abonnementshouders zijn ingenomen. Of, als dat echt niet kan, tracht dan tenminste zélf de betrokken abonnees te verwittigen en hen spontaan een passende oplossing aan te bieden.
  • Digitaal is prioriteit.
    We leven in 2015. Het kan echt niet dat een ticketsite wordt afgesloten en mensen worden verplicht om te gaan aanschuiven. Niet iedereen heeft de flexibiliteit om zomaar even het werk te laten liggen. Het kan ook niet dat er nog verzendingskosten worden aangerekend. Als jullie kosten willen besparen, dan zou het zelfs logischer zijn om tickets kopen via de kassa te ontmoedigen (meer flexibiliteit, veiliger, …).
  • Werk aan de communicatie.
    Hier is de laatste jaren al veel verbeterd. Echt, dat mag gezegd worden. Zowel met de website als met social media zijn er serieuze stappen gezet. Maar de voorbeelden hierboven bewijzen dat het nog beter moet. Het is jammer dat vragen op Twitter of Facebook niet altijd beantwoord worden. Vaak wel, maar niet altijd.
    En communicatie eindigt niet als je de computer afsluit. Als je gaat aanschuiven voor tickets en de steward die daar staat, weet niet naar welke rij hij je moet sturen, of de kassamedewerker weet niet of je met je parkeerticket wel buiten kan rijden, dan creëer je opnieuw frustratie.
  • Tijd voor een klantendienst.
    Jullie noemen ons abonnees, fans, supporters, Buffalo’s, … Maar face it… Wij zijn ook gewoon klanten en verwachten voor ons geld een zekere dienstverlening (we verwachten uiteraard ook dat onze ploeg zich elke match 100% smijt, maar daar gaat het hier zelfs niet om).
    Bovendien zijn we ook jullie grootste argument in onderhandelingen met jullie business-partners. Mocht er niemand in het stadion zitten of niemand naar televisie kijken, dan zijn die reclamepanelen langs het veld ook niet meer nodig.
    Kortom: denk na wat jullie beslissingen voor ons betekenen, hoe wij alles ervaren… En om eens out-of-the-box te denken: bundel jullie ticket- en abonnementendienst, de fanshop, de communicatiecel en het webteam in 1 enkele structuur. Op die manier zijn alle diensten die instaan voor dienstverlening aan de supporters al gedwongen om samen te werken en kunnen ze samen werk maken van tevreden supporters/klanten (dit staat volledig los van het sportieve).

Ik sluit af met jullie alvast een fantastisch nieuw voetbalseizoen te wensen. Hopelijk kan KAA Gent blijven groeien naar ongekende hoogtes, niet enkel op sportief maar ook op organisatorisch vlak. Ik sta uiteraard open voor dialoog, want wat hierboven staat, is ook maar 1 mening van 1 supporter…

 

Buffalo groeten,
Bram

Vrouwen en mannen

Tot niet zo lang geleden ging ik er van uit dat het debat rond vrouwenrechten in België (om niet te zeggen West-Europa) achterhaald was. Voor gelijke prestaties (zelfde job, zelfde aantal uren) moeten vrouwen in België hetzelfde loon krijgen als mannen. Dat is in een wet gegoten. Vrouwen hebben stemrecht. Ook dat ligt vast. Vrouwen moeten hun haar hier niet bedekken omdat we denken dat dat onzedig is. Enzovoort.

Op vrouwendag (wat een discriminatie, er is helemaal geen mannendag) wordt er al te vaak met statistiekjes gezwaaid. De vertegenwoordiging van vrouwen in de politiek, in raden van bestuur, … De loonkloof. De verschillende inspanningen in het huishouden.
Mijn reactie hierop was steeds dat dit debat verkeerd gevoerd werd. Het doel moet niet zijn dat mannen en vrouwen evenveel verdienen. Het doel moet zijn dat mannen en vrouwen dezelfde mogelijkheden hebben om evenveel te verdienen. Dat is een belangrijk verschil. Ik was de mening aangedaan dat heel wat vrouwen bewust kiezen voor een minder hoge functie of voor deeltijds werk, juist omdat ze de waarde van het gezin hoger inschatten dan dat mannen dat doen. Maar een competente vrouw die voor haar carrière kiest, mag geen strobreed in de weg gelegd worden omdat ze vrouw is.

Dat soort argumenten dus.

De laatste weken heb ik een paar interessante discussies gehad hieromtrent. Over het feit dat in organisaties die enkel openstaan voor vrouwen, topposities wel vlot worden ingevuld. En over het feit dat er voor bepaalde functies geen vrouwelijke kandidaten zijn omdat het verwachtingskader rond die job op mannen is toegespitst.

Ik blijf het op sommige punten een vreemd debat vinden, maar ik volg het intussen wel met meer nuance. Het zou de zaken overigens wel helpen, mochten de voorvechters van vrouwenrechten en emancipatie mannen niet als de vijand beschouwen. Ik denk niet dat er pakweg veel vaders zijn die willen dat de mogelijkheden van hun dochters in de maatschappij beknot worden. Erken de verschillen tussen mannen en vrouwen en beschouw dit niet als een probleem. En zorg dat vrouwen écht dezelfde mogelijkheden hebben als mannen. Of ze die dan grijpen, daar beslissen ze volledig zelf over. En dat is goed.

Respect aub

Gisteren werd ons land wakker met vreselijk nieuws op de radio. Een bus met schoolkinderen is verongelukt in een Zwitserse tunnel. De dodentol is hoog en het menselijk leed is onbeschrijfelijk. Woorden kunnen niet bevatten hoe zwaar de getroffen ouders en familieleden het nu hebben.

Toch is me gisteren ook iets anders opgevallen. Ik vind het echt stuitend hoe gepolariseerd mensen omgaan met zulke dramatische gebeurtenissen. Toen ik ’s ochtends m’n Twitter feed raadpleegde, zag ik een berichtje van Fons Van Dyck (@fonsvandyck), columnist en communicatie-expert.

 Dhr. Van Dyck riep op Twitter de hele dag op tot sereniteit en spoorde allerlei media aan tot terughoudendheid vanwege deze gebeurtenissen. Radiozenders werden gevraagd om hun muziekkeuze aan te passen, kranten werden opgeroepen tot het publiceren van lege voorpagina’s, etc.

Het zou oneerlijk zijn om dit gedrag enkel Fons Van Dyck toe te schrijven. Ook op Facebook (onder vrienden, weet je wel) werden er plots foto’s van kaarsen verspreid omdat hiermee steun kon betuigd worden.

Wel, hier wil ik toch graag eens op reageren. En bij voorkeur op een blog omdat dit iets meer ruimte voor nuance toelaat dan de 140 tekens van een tweet. Ook ik vind de gebeurtenissen vreselijk, dat is niet het punt. Maar ik ga er duidelijk wel anders mee om. Bij zulke feiten (een ander voorbeeld zijn de gebeurtenissen in Pukkelpop afgelopen zomer) heb ik net behoefte aan een ruimer kader. Ik moet het kunnen plaatsen in een groter geheel. De getroffen gezinnen hadden evenveel verdriet gehad mocht hun kind overleden zijn bij het oversteken van de straat. Het menselijk leed dat veroorzaakt wordt door het regime in Syrië is jammergenoeg vele malen hoger. En voor alle duidelijkheid: het is niet omdat ik nuanceer en kadreer, dat ik bachataliseer.

Mijn wereld is gisteren niet gestopt. Ik post geen foto van theelichtjes op mijn Facebookprofiel en ik roep radiozenders niet op om hun playlist te wijzigen. Maar dat betekent niet dat ik geen oog heb voor het menselijk leed dat gisteren de gemeenschappen van Heverlee en Lommel getroffen heeft.

Beste heer Van Dyck, ik hoop dat u begrijpt dat uw oproep (of was het een dwingende eis?) tot respect niet nodig was. Ik ga, blijkbaar, gewoon anders om met de actualiteit dan u. Dat maakt me absoluut geen gevoelloos monster. Als communicatie-expert zou u toch moeten weten dat een groep mensen nooit een homogeen geheel is?

“Respect aub” verder lezen

Youtube is ondergewaardeerd

Ik ben fan van Youtube. Zeker sinds ze hun site vernieuwd hebben enige tijd terug. Om maar meteen een open deur in te trappen: ja er is tegenwoordig veel meer reclame dan vroeger op Youtube. Meer en meer worden filmpjes voorafgegaan door een kort reclamefragment en komen er reclamebanners bovenop de video’s. Dat is degoutant en ik vraag me af hoe dat zal evolueren. Want ik kan me bijvoorbeeld niet indenken dat bedrijven dat zo leuk vinden dat er reclame verschijnt bovenop hun filmpjes…

Goed, dat gezegd zijnde, er zijn ook heel wat positieve punten waar volgens mij veel te weinig gebruik van gemaakt wordt. Ik heb namelijk de indruk dat de meeste mensen Youtube enkel openen als ze een link krijgen naar een video, waarna ze die bekijken en de site opnieuw sluiten. Wel, volgende keer: verpoos even wat langer op de site en ontdek de mogelijkheden. Log in met je Google account en je kan meteen allerlei kanalen beginnen volgen. En er zijn er meer en meer! Ik volg bijvoorbeeld de accounts van allerlei bedrijven die ik interessant vind, maar ook van bv tv-zenders en enkele muziekgroepen.

Op die manier heb ik dus een wall (zoals in Facebook) waar steeds het nieuwste videomateriaal in verschijnt van de accounts die ik volg. Ook kan je zelf playlists maken en die delen, favorieten bijhouden, etc.

Het enige nadeel is momenteel dat er te weinig echte mensen (dus geen bedrijven) actief zijn op Youtube. Vandaar dus deze oproep: gebruik die site! En voeg me toe bij jullie vrienden 🙂 En om nog een cliché te ontkrachten: neen, het is niet nodig om zelf filmpjes te maken en te uploaden. Je kan ook lekker passief zijn! Maar het mag natuurlijk altijd!!!

En o ja, de nerd van mij is geweldig fan van de account van Airbus (http://youtube.com/airbus). Filmpjes over grote vliegtuigen, da’s een winner. En het is een zeer mooi voorbeeld van hoe een bedrijf op Youtube actief kan zijn.

En o ja o ja… Uiteraard verwacht ik dat je ook de account van Belgacom (http://youtube.com/belgacom) volgt!

Delhaize Watersportbaan, je bent niet goed bezig!

De dichtstbijzijnde supermarkt hier is Delhaize Watersportbaan. Geen Proxy, geen AD, geen City maar wel een heuse Delhaize De Leeuw. De parel aan de kroon van het Delhaize imperium, zeg maar.

Ik ga daar dan geregeld mijn boodschappen doen. En wel omdat Carrefour Groene Vallei fungeert als een teletijdsmachine naar het Sovjettijdperk en nieuwe betekenissen geeft aan het woord “vurt” en omdat de Colruyt geen vers brood heeft en voor veel producten geen hoeveelheden die afgestemd zijn op gezinnen van minder dan 5 personen. Kortom, van de concurrentie moeten we hier in de buurt niet echt hebben.

De Delhaize dus. Op papier heeft die supermarkt heel wat voordelen: vers brood, een uitgebreide groente- en fruitafdeling, Quickscan- en Selfscan-systemen om je snel doorheen het gedrum aan de kassa te gidsen, … Je weet dat je in Delhaize meer betaald dan in andere supermarkten, maar je krijgt er iets voor terug, nietwaar?

Neen dus! In Delhaize Watersportbaan loopt er immers het één en ander fout. Een korte opsomming:

  • Ik werk overdag. In Brussel. Dus sorry, ik kan niet zoals de gemiddelde onderwijzer om half 5 in de supermarkt zijn. Meestal is dat tussen 19u en half acht dat ik nog snel-snel naar de winkel hol. Spijtig, want dat mag niet van Delhaize. Tegen dat ik arriveer in de winkel (nog voor sluitingstijd, voor alle duidelijkheid) is de helft van de groente- en fruitafdeling al opgeruimd. Bye-bye tomaten, hallo lege rekken.
  • Zelfde opmerking voor het brood. Dat is ALTIJD uitverkocht ’s avonds. Wel: bak wat meer brood, hoe lastig kan het zijn? En als je een brood over hebt, geef het aan die bedelaar die dag en nacht voor de ingang gepositioneerd staat. ’t Is niet alsof jullie dat gaan zien op jullie balans op het einde van ’t jaar. Of wel?
  • Over die bedelaar gesproken, alle respect voor die mens (ik heb daar zo mijn ideeën over, maar daar gaat her hier niet over), maar zorg dat die daar niet staat. Wat is dat nu? Is dat een nieuwe vorm van reclame die ik nog niet goed begrijp misschien?
  • En waarom, als ik met zo’n quickscan bakje alles heb ingescand in de winkel, kan ik niet betalen aan een selfscan kassa? Dat zou logisch zijn! En in andere Delhaizes kan dat wel…
  • En dan het allerergste (en geloof me, ik vind het écht erg dat ik dit moet vaststellen en zeggen): jullie kassapersoneel is echt om de muren van op te lopen! Echt, Delhaize, als je dit leest: stuur eens wat mysteryshoppers naar Gent, want dit is echt niet te doen! Die mensen praten meer met elkaar dan met de klanten, werken tergend traag en voor de beleefde glimlach moet je ’t ook niet doen als klant. Een voorbeeld (en geloof me, ik kan er nog geven): ik sta met mijn quickscan bakje aan te schuiven aan de kassa (waar al een rij staat omdat er niet bepaald snel wordt gewerkt) en de klant voor mij (zonder quickscan bakje, aan de quickscan kassa!) legt rustig haar boodschappen op de band. Zowel ik als andere klanten wijzen die persoon er op dat dit niet kan. De tr*t reageert niet en doet rustig verder. Wanneer het aan haar is blijkt doodleuk dat dit een collega blijkt te zijn (niet in uniform, allicht in verlof) en maken ze nog een babbeltje. Echt wijs. Bedankt klanten!

Dus Delhaize, klanten tevreden stellen is echt niet zo moeilijk. Klanten zijn zelfs bereid om wat meer te betalen dan in andere winkels, zolang de service maar top is. Ik ben niet geïnteresseerd in spaaracties, getrouwheidskaarten, Delhaize Delivery of wat dan ook. Ik wil alleen dat als ik naar de winkel ga, tijdens de openingsuren, ik uit een compleet assortiment kan kiezen en dat ik geen tijd verlies aan de kassa’s. Moeilijk? Neen. Logisch? Zeker!

Mijn iPod is dood!

Verdoeme, verdoeme… Dit is een tegenvaller!

Toen ik gisterenavond in m’n auto stapte, zei het display op de console no USB device connected. Dat was vreemd, want mijn iPod was weldegelijk aangesloten en had de rit ervoor nog vlotjes muziek uit de speakers laten knallen.

Nu op zich, was dat niet zo zorgwekkend: de afgelopen weken en maanden had m’n iPod al eerder gesputterd. Toen was telkens een reanimatie mogelijk door een reset te doen: na even de menu- en de ok-toets samen in te drukken, kwam er weer leven in het toestel. Vandaag bleek dat dit reeds symptomen waren van een chronische ziekte die gisteren dus fataal bleek te zijn.

M’n iPod werd geboren in de Apple Store in Las Vegas, in de zomer van 2008. Hij koesterde z’n bijnaam “bPod” met veel trots. Gisteren, op 14 januari 2012, is hij van ons heen gegaan op de tonen van The State we ‘re in (early accoustic version) van Mintzkov, één van z’n favoriete nummers.

Gelukkig is bPod niet onvervangbaar. Ik zal dan ook binnenkort eens een Apple Store moeten bezoeken!