Mannen met een bak

Als je de trein naar Brussel neemt, dan zie je altijd wel mensen van het type “mannen met een bak”. Aan de omschrijving kan nog gesleuteld worden, maar bij de vaste pendelaar (m/v) zal vast wel een belletje rinkelen wanneer ik de omschrijving geef.

De mannen met een bak zien er ongeveer zo uit:

  1. Het zijn mannen
  2. Ze dragen een wit-beige regenvest van het type “Derrick” (voorbeeld hier)
  3. Ze dragen een bril die een paar decennia terug in de mode was
  4. Ze dragen steevast een “bak” bij zich, dat zijn die kunststof (géén leer of aluminium!) Samsonite koffertjes die gemaakt zijn om papieren in te steken. Alleen: hier zitten nooit papieren in, maar wel boterhamdozen, paraplu’s en koffiethermossen.
  5. Ze zijn er nooit echt 100% gelukkig uit

Ik weet niet goed wat ik er van moet denken, maar ik vind het wel een fascinerend verschijnsel.

Web 2.0 manieren

Social Media (blogs, Facebook, Twitter, …) zijn een trend, misschien ook meer dan dat. Ik vind dat boeiend, maar tegelijk besef ik dat niet iedereen daar even wild van is. Dat is een goed recht.

Zolang je enkel over jezelf informatie met de wereld deelt, is er geen vuiltje aan de lucht. Iedereen heeft de vrijheid om daarin zo ver te gaan als hij of zij zelf wil (lees hier vooral meer over, hier). Ik ga er van uit dat volwassenen verstandig genoeg zijn om hier mee om te kunnen gaan. Een zekere bewustmaking hiervan is nodig voor kinderen en jongeren.
Helemaal anders wordt het wanneer je de privacy van anderen te grabbel gooit.

Ik vind dat je niet het recht hebt om informatie over anderen op het internet te smijten, tenzij die persoon daar zelf akkoord mee is natuurlijk.
Kersverse ouders zijn daar een goed voorbeeld van. Natuurlijk zijn die bijzonder trots op de jongste aanwinst in hun gezin, maar beseft iedereen wel dat die babyfoto’s en pamperverhalen nog héél lang te traceren zijn via Google?

Dat wordt leuk, later op school of op het werk…

Viezen bok

Sinds mensenheugenis krijg ik af en toe het verwijt “viezen bok” naar mijn gezicht geslingerd. Echt flatterend kan je zoiets natuurlijk niet noemen, maar als ik eerlijk ben, dan moet ik wel toegeven dat er een grond van waarheid in zit.

Er zijn namelijk wel wat dingen waar ik me serieus aan kan ergeren. Op zich heeft iedereen dat wel, maar bij mij is dat dan vrij duidelijk van mijn gezicht af te lezen. Je moet het meemaken om het te geloven. Bij tijden is er ook nog enige invloed op mijn humeur en dan is het hek helemaal van de dam.

Waar erger ik me dan wel aan? Dat is vrij uiteenlopend, dus geef ik een paar willekeurige voorbeelden:

  • Mensen die de lift pakken om 1 verdieping te stijgen of te dalen (met de nodige vertragingen voor de andere liftgebruikers tot gevolg)
  • Te laat komen (zowel bij anderen als bij mezelf)
  • Domme vragen (ja, die bestaan)
  • Treuzelaars die nog een hele rij wachtenden achter zich hebben
  • Mensen die geen verantwoordelijkheid opnemen voor hun daden
  • … (ik kan nu niet op zo veel komen)

Wat vooral belangrijk is om te onthouden, is dat mijn humeur altijd weer even snel positief kan worden, mits de juiste aanpak. Daar zijn dan weer vrienden voor die weten hoe men met mij dient om te gaan.

Roker of niet… Blijf hoffelijk!

Vanavond op Ter Zake (nog steeds hét beste nieuwsprogramma op de VRT) was er een bijdrage over het feit dat het aantal rokers in België weer gestegen was. En dit voor het tweede jaar op rij. Lees er zelf alles over op deredactie.be.

Met enig cynisme zou je dus kunnen zeggen dat al die rookpreventiecampagnes niet al te veel uithalen. Heel veel cynisme zou je daar nog een “integendeel” aan toevoegen.

Volgens mij zijn “de mensen” het gewoon beu dat zowat alles en iedereen zich moeit met dagdagelijkse dingen. Ik ken echt niemand die niet weet dat roken ongezond is. Zelf twijfel ik daar trouwens ook niet aan. Maar waarom dan nog idiote slogans en wansmakelijke foto’s publiceren op de sigarettenpakjes? Zijn dat, voor verstokte rokers, echt redenen om er mee op te houden?

Volgens mij zouden de burgers beter gediend zijn met wat meer vertrouwen en wat minder overbodig advies. Daar geloof ik in.

Foto’s on the go

Als je naar de foto’s in m’n Flickr Photostream kijkt, dan zie je meteen duidelijk welke er genomen zijn met mijn gsm. Het zijn die foto’s die echt extreem slecht van kwaliteit zijn.

Ok, van een gsm mag je natuurlijk niet de kwaliteit van een reflex camera verwachten, maar toch. Om de één of andere reden heeft Nokia het nagelaten om een autofocus op de E71 te installeren. Hetgeen al zou kunnen helpen. M’n vorige gsm toestel was een SonyEricsson C902. De camera van dat toestel was echt super.

Soit, misschien moet ik maar eens kijken wat ik daar aan kan doen.
Enerzijds is van gsm veranderen een mogelijkheid. In dat geval zou de iPhone in zicht komen, want die heeft toch een redelijke camera aan boord. Voordeel van redelijke camerakwaliteiten op een gsm te hebben, is natuurlijk dat je je foto’s meteen kan uploaden naar Flickr. Een leuke feature! Maar anderzijds vind ik het een beetje vreemd om van gsm te wisselen, enkel voor de camera. Ik ben grosso modo wel tevreden van de E71…
Anderzijds is een ‘echte’ compacte camera misschien ook geen slecht idee. Foto’s van zo’n toestel zijn toch nog altijd beter dan bij een iPhone (of eender welke andere gsm). Het zou ook een goede aanvulling zijn, want momenteel heb ik aan de ene kant van het spectrum een spiegelreflex en aan de andere kant mijn gsm. Daar is dus nog wel wat ruimte voor iets daar tussenin.

We zullen er nog eens goed over moeten denken…

Eerste blogpost

De laatste weken ben ik meer en meer aan het experimenteren met Social Media en andere Web 2.0 toestanden.

In het kader daarvan heb ik nu ook WordPress geïnstalleerd op mijn Backslash webspace. Een blog dus. Nu is het enige probleem dat ik nog niet goed doorheb hoe ik daar mee om moet gaan. Wat heb ik te vertellen aan de wereld? Is het niet nogal egoïstisch om te denken dat “de wereld” hoegenaamd interesse heeft in mij?

Echt veel blogs lees ik zelf ook niet, moet ik bekennen. Is dat dan een probleem? Hoor ik al bij voorbaat niet bij de blog-gemeenschap?

De toekomst zal het uitwijzen.

Voorlopig ga ik er maar van uit dat een blog vooral dient om even, helemaal voor jezelf, je gedachten neer te pennen (typen). Een beetje zoals een moderne versie van een dagboek. Maar dan zonder geheimen, de wereld leest immers mee…

We zien wel wat er van komt!