Hallo radio!

Weet je waar ik echt een extreme hekel aan heb? Al die radioprogramma’s waarin er wordt getelefoneerd naar luisteraars.
Ik kan totaal niet begrijpen waarom die radiomakers tegenwoordig zo vaak de behoefte hebben om te gaan bellen naar god-weet-wie.
Meestal hebben die luisteraars in kwestie niks te vertellen, en als ze dan toch al een boodschap hebben die het beluisteren waard is, slagen ze er doorgaans niet in om meer dan 2 volwaardige zinnen na elkaar uit te stoten.
En het is nog erger… Hoeveel keer staat die radio thuis niet veel te luid? Half Vlaanderen mag dan ondervinden dat zijn of haar radio een hoogst irritant vuvuzela geluid begint uit te braken.
Waarom doen die radiomakers het dan? Omdat dankzij de verzoekjes van de luisteraars pareltjes van platen vanonder het stof worden gehaald? Neen, daarvoor zijn er muzieksamenstellers. Omdat luisteraars op die manier op elk moment van de dag nieuws heet van de naald kunnen brengen? Neen, daarvoor is er een redactie.
Volgens mij voelen die presentatoren zich gewoon een beetje eenzaam in de studio…

Daar komt de Clubmaster

Ik heb een nieuwe bril gekocht… Een zonnebril welliswaar 🙂  Het is nu nog even wachten aangezien ik glazen op sterkte nodig heb, maar binnen een week zou ik ‘m toch moeten ontvangen.

In tussentijd kan ik me alleen maar aan foto’s op het internet optrekken. Join me!

Voor de kenners, het gaat om de Ray Ban Clubmaster. Een montuur dat ik zelf redelijk hip vind. Samen met de Aviator en de Wayfarer is de Clubmaster één van dé stijliconen van het wereldberoemde brillenmerk. Ik wil ‘m al een tijdje en ben dus blij dat ik bij de opticien ben langs geweest!

Het is trouwens ook een bekende bril… Niet alleen is ie bijzonder populair geweest in de fifties en de eighties, hij is ook opgedoken in allerlei films. The Good Shepherd moet daarvan zowat het recentste voorbeeld zijn:

Gelukkig zal mijn exemplaar te herkennen zijn aan de custom made zonneglazen! Een beetje individualisme mag wel 😉