Waarom de NMBS privatiseren wél een goed idee is

Heisa in de media! Minister Van Overtveldt liet gisteren een ballonetje op om de NMBS te privatiseren. Zoals te verwachten viel, rolden vakbonden, verkeersexperts, oppositie en NMBS-directie over elkaar heen om te melden dat dit totaal niet aan de orde is. Het doembeeld van de Britse spoorwegen na de doortocht van Thatcher werd net niet (nog maar eens) uitgebreid belicht.

Nu, je kan je vragen stellen over de ware motieven van de minister van financiën, maar toch is het zonde om het kind (in dit geval de privatisering) met het badwater (in dit geval de problemen van doorgedreven privatisering) weg te gooien. Ik ben overtuigd dat een intelligente privatisering nogal wat voordelen met zich mee kan brengen.

Enkele argumenten:

Een privatisering hoeft niet per sé voor 100% te zijn. Overheidsbedrijven zoals Proximus (dat ik toevallig goed ken) en BPost zijn gedeeltelijk geprivatiseerd, maar de overheid behoud telkens nog een meerderheidsaandeel. Toch heeft deze structuur ervoor gezorgd dat die bedrijven efficiënter zijn en vooral meer klantgericht zijn gaan werken. Iets waar de NMBS duidelijk ook nood aan heeft. Ook zijn er modellen (zoals in Nederland) waarbij zowel privé-spelers als overheid een rol spelen in het treinaanbod.

Maar nog belangrijker: een (gedeeltelijke) privatisering kan ook een opportuniteit zijn om de spoorwegmaatschappij een écht centrale rol te laten spelen in ons mobiliteitsprobleem. En, let’s face it, in België is er een serieus mobiliteitsprobleem. Voorwaarde is dan dat de overheid niet op zoek gaat naar de voor-de-hand-liggende spelers op de private markt (dikwijls andere ex-spoorwegmonopolisten uit het buitenland, genre DB, NS of SNCF), maar wel met een speler in zee gaat die een heel eigen visie op mobiliteit kan inbrengen. Wat als we nu eens samen met spelers als Uber of Lyft oplossingen zouden zoeken voor ons mobiliteitsvraagstuk. Waarbij moderne mobiliteitsplatformen optimaal zouden kunnen inspelen op de zwarte gaten in ons spoorwegnetwerk?

Er zijn vast een heleboel bezwaren te bedenken, maar waarom deze piste niet eens ernstig overwegen. Zou de overheid in staat zijn om ons mobiliteitsprobleem op een disruptieve manier aan te pakken?
Voorwaarde is dan natuurlijk dat de politiek bereid is om de NMBS los te laten. Allicht is dat de grootste horde die ons scheidt van een performant spoorwegbedrijf. In tussentijd zullen we het nog even moeten doen met overvolle treinen en een niet-zo-goed-afgestemde dienstregeling…

De staat van het land

We moeten er geen doekjes om winden… Ons land heeft zich al in betere doen bevonden. Je moet dezer dagen maar een krant openslaan om geconfronteerd te worden met de talloze problemen waar we als maatschappij voor staan.

Om te beginnen zijn er enkele issues die we al lang met ons meedragen, maar waarvoor er nog steeds geen degelijke oplossing is. De belastingen in ons land zijn niet eerlijk verdeeld en zijn veel te complex waardoor alle transparantie verloren gaat. Langs de ene kant is het overheidsbeslag nergens (of toch minstens quasi nergens) zo hoog is als in ons land en langs de andere kant is België een belastingsparadijs voor buitenlanders en multinationals. Elk gevoel van rechtvaardigheid dreigt hierdoor te verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Op zich zou dat nog geen probleem zijn, mochten we in ruil voor al dat belastingsgeld een modelstaat in de plaats krijgen. Maar laten we een kat een kat noemen, dat is niet bepaald het geval. In alle overheidssectoren volgen de besparingen elkaar op, met grote sociale onrust als gevolg. Enkele voorbeelden?

  • Op het vlak van mobiliteit gaan we eerder achteruit dan vooruit. Onze erbarmelijke weginfrasstructuur (hallo Brusselse tunnels?!), ons onbetrouwbaar openbaar vervoer, het filevraagstuk dat we maar niet opgelost krijgen, …
  • De schoolgebouwen waar toekomstige generaties onderwijs in horen te krijgen zijn of bouwvallige krotten of containerklassen. En dan spreek ik niet over de rest van de infrastructuur. Hoe kunnen we kinderen warm maken voor de digitale toekomst als leraren soms niet anders kunnen dan hun eigen computermateriaal meenemen naar de klas om toch iet of wat deftig te kunnen werken?
  • Het gros van onze gevangenissen dateert nog uit het tijdperk van Napoleon. Wat is onze doelstelling eigenlijk? Criminelen in de maatschappij herintegreren door hen te dwingen op een emmer hun gevoeg te doen?
  • De enige instantie waar iedereen op blijft rekenen in tijden van miserie, het leger, is al jaren schromelijk ondergefinancierd. De militairen die momenteel onze straten veilig houden moeten hun helmen aan elkaar doorgeven, omdat er simpelweg te weinig materiaal is. Trek daarmee naar den oorlog…
  • Door de toenemende pensioenlast, stijgen de uitgaven van de sociale zekerheid elk jaar opnieuw. Iedereen ziet dat dit niet haalbaar blijft, maar toch wil iedereen nog steeds op 57 op pensioen. Liever zelf nog even profiteren van het systeem dan solidair zijn met de komende generaties, nietwaar?

Vul gerust zelf het lijstje verder aan… Er zijn nog voorbeelden genoeg te vinden.

Maar gelukkig zijn er nog onze dames en heren politici, hoor ik u denken. Zij hebben vast wel een duidelijke visie om ons uit het slop te halen, neen? Wel… Don’t put you’re hopes up zou ik zeggen. Helaas blijven de partijen vasthangen in redeneringen die ze makkelijk aan hun eigen achterban verkocht krijgen.

Socialisten en groenen willen vooral niet raken aan de sociale zekerheid, uit schrik om de doos van Pandora te openen allicht. Als gevolg hiervan worden de lasten voornamelijk op de schouders van de middenklasse gelegd. Ook uitgaven die het kiezerspubliek niet direct dienen worden teruggeschroefd. Dat we als land daardoor internationale afspraken aan onze laars lappen, nemen ze er dan maar bij. Want ja, investeren in het leger… Dat lijkt al snel op oorlogsretoriek, nietwaar? En is er toch geld tekort? Kijk dan eerst bij de bedrijfswagens, maar laat die put schulden van de NMBS vooral ongemoeid.

Op basis van de vorige paragraaf, is rechts Vlaanderen vast al aan het glimlachen. Maar juich toch maar niet te vroeg. De oplossingen van de liberalen en de Vlaams-nationalisten zijn niet veel beter. Ondanks de aanwezigheid van de liberalen in de Vlaamse en federale regering, is het leven in ons land er alleen maar duurder geworden. Ik herinner voorzitter Rutten graag aan haar verkiezingsuitspraak “Met liberalen in de regering geen nieuwe belastingen“. Wel, ik weet niet wat u betreft, maar ik ga dit jaar alvast opvallend minder terugkrijgen van de belastingen dan vorig jaar. En dan zwijg ik nog over de lijst aan taksen die ik via mijn energieleverancier dien te betalen. En de Vlaams-nationalisten? Zij doen al jaren alle moeite van de wereld om de federale bevoegdheden te regionaliseren. Als gevolg hiervan hebben we het nagelaten om ons land op de meest logische en (kosten-)efficiënte manier mogelijk te organiseren. Dat krijg je, als symboliek de rede in de weg staat.

Ik zou trouwens dolgraag nog iets zeggen over de CD&V, maar Kris Peeters heeft met z’n uitspraak dat we met ons allen boven onze stand leven vast al genoeg gezegd. Blijf die Christelijke zuil verdedigen, jongens!

Maar wat het meest pijnlijke is? We trekken het ons allemaal schijnbaar niet zo hard aan. De cipiers worden al weken vervangen door agenten en door militairen, de vakbonden bij de NMBS staken elke week wel eens, elk jaar worden nieuwe filerecords gebroken en we blijven lustig kamperen om kinderen op een school te kunnen inschrijven. Dat is allemaal normaal geworden. Niet dus, ik vind dat niet normaal. Ik denk dat ons land nood heeft aan leiderschap en aan een duidelijk maatschappelijk project om ons uit het slop te halen. De  vraag is maar welke politicus in staat is om de traditionele zuilen te overstijgen en om over de partijgrenzen heen medestanders te zoeken. Zijn er nog zulke politici? Of hebben ze allemaal ons land, onze bevolking en onze maatschappij al stiekem opgegeven?

Open brief aan het bestuur van KAA Gent

Beste medekampioenen,

Herinneren jullie zich ook nog de vreugde, het plezier en de gelukstranen toen we op 21 mei laatstleden er eindelijk in slaagden om kampioen te spelen? De Buffalo’s op 1… We hadden er allemaal al wel eens van gedroomd, maar nooit echt op durven hopen.

Nog geen twee maanden later wordt die uitbundige vreugde al ernstig getemperd als ik zie hoe de fouten bij m’n favoriete club zich de jongste tijd opstapelen. We mogen dan wel landskampioen zijn in het voetbal, op vlak van communicatie en administratie kunnen we nog veel stappen voorwaarts zetten.

Tijd voor een nieuw abonnement

Het begon allemaal met de start van de abonnementenverkoop voor het seizoen 2015-2016. Vroeger was een abonnement kopen simpel. Abonneehouders van het seizoen ervoor hadden voorrang en vervolgens was er een vrije verkoop.

Sinds de komst van de play-offs enkele jaren terug, werd het allemaal al iets moeilijker en waren er plots 2 voorrangsperiodes. Er werd eerst voorrang gegeven aan mensen die het jaar voordien zowel een abonnement voor de reguliere competitie als voor de play-offs hadden; vervolgens konden de mensen die maar voor 1 van beiden een abonnement hadden, gaan aanschuiven en tot slot mochten ook de gloednieuwe abonnees een zitje kiezen.

Alsof dat al niet moeilijk genoeg was, schakelde KAA Gent dit jaar over naar een systeem met zes (ja, 6!) verschillende verkoopsperiodes:

  1. Voorrang voor abonnees competitie én POI
  2. Periode voor abonnees competitie én POI die van plaats wouden wisselen
  3. Voorrang voor abonnees competitie (dus zonder POI)
  4. Voorrang voor abonnees POI (dus zonder competitie)
  5. Voorrang voor kinderen van abonnees
  6. Vrije verkoop

Als je de uitleg leest waarom dit zo is (voorrang geven aan trouwe supporters, ons ontwikkelen als familieclub, etc), dan begrijp ik best alle individuele maatregelen. Maar het resultaat is wel een systeem waar een kat haar jongen amper nog in terug vindt. Eenvoud siert, lijkt mij.

Digitaal is het nieuwe normaal

De start van de abonnementenverkoop ging ook gepaard met de lancering van een nieuwe ticketwebsite. Vorig jaar hadden we een goed functionerende ticketsite, maar blijkbaar moet er dit jaar 1 enkel platform gebruikt worden door alle ploegen van de Jupiler Pro League. Dat dit niet meteen de beste website ter wereld is bleek al snel uit 2 zaken: de gebruiksvriendelijkheid is echt bedroevend en alle mensen die op de vorige site al een gebruikersnaam hadden, kregen via email zowel hun nieuwe gebruikersnaam als hun wachtwoord toegestuurd. Qua online beveiliging kan dat tellen.

Maar de problemen gaan verder dan louter het technische: niet alleen moesten mensen die hun abonnement online bestelden plots € 9 “verzendingskosten” betalen, ook de afhandeling van de bestellingen kon best een stuk vlotter (getuige de vele mensen die in de week van de galamatch hun abonnement nog steeds niet ontvangen hadden).

Bovendien boeten we ook nog eens aan functionaliteit in: vroeger waren abonnees in staat om online geld op hun kaart zetten (om op de promenade te kunnen eten en drinken). Dat kan nu niet langer.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat jullie hierover intussen al duidelijk over gecommuniceerd hebben. Waarvoor dank!

Ticketverkoop Supercup verloopt niet zo super

Haaaaa, de Supercup! Onze kans om op korte termijn nog een tweede beker in onze trofeeënkast bij te plaatsen!

Helaas… Al snel bleek ook hier de ticketing website voor problemen te zorgen. Terug gaan aanschuiven aan het loket dan maar.

Als je als abonnee al van je stoeltje mag gebruikmaken… Want blijkbaar hebben de dames en heren van de voetbalbond 225 plaatsen gereserveerd in tribune 1 en mogen de trouwe klanten van KAA Gent (want dat zijn de abonnees ten slotte) opschuiven. En die mensen werden zelfs niet proactief geïnformeerd door de club, ze kregen het pas te horen toen ze aan het aanschuiven waren voor een ticket. Een dag later verscheen er een artikel op de website.

Dat belooft voor de Champions League, waar de UEFA niet minder dan 1000 plaatsen gereserveerd heeft. Ik vermoed niet dat Platini tussen onze spionkop zal zitten?

Nog een bedenking hieromtrent: waarom de toegang tot de supercup niet automatisch aan het abonnement toevoegen? Dat zou niet alleen veel administratie, werk en miserie vermijden, het zou ook nog eens sympathiek overkomen bij de abonnees. En een beetje goodwill, da’s toch mooi meegenomen, niet?

Alle ogen gericht op de galamatch?

Zondag konden de Gent-supporters opgelucht ademhalen. Na alle problemen van de voorbij dagen en weken, was het eindelijk terug tijd voor iets dat belangrijker is: voetbal!

Maar ook dat was niet iedereen gegund… Blijkbaar zijn er nogal wat plaatsen dubbel verkocht. De abonnees achter ons (die we reeds van vorig seizoen kennen), werden aangesproken door mensen die ook een abonnement hadden voor exact dezelfde plaatsen. Verbazing alom, maar navraag bij de steward leerde dat dit al lang niet het eerste geval was die avond. Op de site wordt gesproken over ‘een probleem met betreffende abonnementen’, maar dat klopt niet. Het is gewoon een probleem bij de verkoop. Opnieuw.

Na een kampioenenploeg, tijd voor een kampioenenclub

Gent-supporters kunnen al eens zagen. Dat weten we. Maar we hebben wel het hart op de juiste plaats. Ik blijf dan ook positief en hoop dat we in de toekomst beter zullen doen. Iedereen heeft recht om af en toe eens goed in de fout te gaan, zolang we er maar de juiste lessen uit trekken.

Daarom enkele concrete voorstellen voor het bestuur van KAA Gent:

  • Maak het de abonnees gemakkelijk.
    Play-offs en reguliere competitie kunnen gerust in hetzelfde abonnement. Bij andere clubs lukt dat ook. Je weet op voorhand niet of je POI speelt of niet en bijgevolg zal de totale prijs misschien iets lager liggen, maar je hebt wel ineens meer geld ter beschikking bij de start van het seizoen (boekhouders weten dat dit goed is) en je vermindert de administratie- en afhandelingskosten. Matchen die al vastliggen bij de start van het seizoen (bv de Supercup), zouden ook deel moeten uitmaken van het abonnement. Opnieuw: de administratie zal hierdoor drastisch verminderen.
  • Maak de voorrangsregels eenvoudiger.
    Door play-offs en reguliere competitie te bundelen in hetzelfde abonnement (zie hierboven), kom je al een heel eind vooruit. Maar als dat niet kan, schaf dan op z’n minst de periodes voor “kinderen van…” en het “stoeltje wisselen”. Of je verlengt een bestaand abonnement, of je koopt een nieuw. Ik besef dat sommige mensen hier nadeel van zullen ondervinden, maar de vraag is of dat opweegt tegen de rompslomp waarmee nu alle andere abonnees worden opgezadeld.
  • Kies de kant van jullie fans.
    Eisen de Uefa of de Pro League plaatsen op in ons stadion? Dat is allicht de prijs van het succes. Maar geef hen dan bij voorkeur de plaatsen die nog niet door trouwe abonnementshouders zijn ingenomen. Of, als dat echt niet kan, tracht dan tenminste zélf de betrokken abonnees te verwittigen en hen spontaan een passende oplossing aan te bieden.
  • Digitaal is prioriteit.
    We leven in 2015. Het kan echt niet dat een ticketsite wordt afgesloten en mensen worden verplicht om te gaan aanschuiven. Niet iedereen heeft de flexibiliteit om zomaar even het werk te laten liggen. Het kan ook niet dat er nog verzendingskosten worden aangerekend. Als jullie kosten willen besparen, dan zou het zelfs logischer zijn om tickets kopen via de kassa te ontmoedigen (meer flexibiliteit, veiliger, …).
  • Werk aan de communicatie.
    Hier is de laatste jaren al veel verbeterd. Echt, dat mag gezegd worden. Zowel met de website als met social media zijn er serieuze stappen gezet. Maar de voorbeelden hierboven bewijzen dat het nog beter moet. Het is jammer dat vragen op Twitter of Facebook niet altijd beantwoord worden. Vaak wel, maar niet altijd.
    En communicatie eindigt niet als je de computer afsluit. Als je gaat aanschuiven voor tickets en de steward die daar staat, weet niet naar welke rij hij je moet sturen, of de kassamedewerker weet niet of je met je parkeerticket wel buiten kan rijden, dan creëer je opnieuw frustratie.
  • Tijd voor een klantendienst.
    Jullie noemen ons abonnees, fans, supporters, Buffalo’s, … Maar face it… Wij zijn ook gewoon klanten en verwachten voor ons geld een zekere dienstverlening (we verwachten uiteraard ook dat onze ploeg zich elke match 100% smijt, maar daar gaat het hier zelfs niet om).
    Bovendien zijn we ook jullie grootste argument in onderhandelingen met jullie business-partners. Mocht er niemand in het stadion zitten of niemand naar televisie kijken, dan zijn die reclamepanelen langs het veld ook niet meer nodig.
    Kortom: denk na wat jullie beslissingen voor ons betekenen, hoe wij alles ervaren… En om eens out-of-the-box te denken: bundel jullie ticket- en abonnementendienst, de fanshop, de communicatiecel en het webteam in 1 enkele structuur. Op die manier zijn alle diensten die instaan voor dienstverlening aan de supporters al gedwongen om samen te werken en kunnen ze samen werk maken van tevreden supporters/klanten (dit staat volledig los van het sportieve).

Ik sluit af met jullie alvast een fantastisch nieuw voetbalseizoen te wensen. Hopelijk kan KAA Gent blijven groeien naar ongekende hoogtes, niet enkel op sportief maar ook op organisatorisch vlak. Ik sta uiteraard open voor dialoog, want wat hierboven staat, is ook maar 1 mening van 1 supporter…

 

Buffalo groeten,
Bram

Vrouwen en mannen

Tot niet zo lang geleden ging ik er van uit dat het debat rond vrouwenrechten in België (om niet te zeggen West-Europa) achterhaald was. Voor gelijke prestaties (zelfde job, zelfde aantal uren) moeten vrouwen in België hetzelfde loon krijgen als mannen. Dat is in een wet gegoten. Vrouwen hebben stemrecht. Ook dat ligt vast. Vrouwen moeten hun haar hier niet bedekken omdat we denken dat dat onzedig is. Enzovoort.

Op vrouwendag (wat een discriminatie, er is helemaal geen mannendag) wordt er al te vaak met statistiekjes gezwaaid. De vertegenwoordiging van vrouwen in de politiek, in raden van bestuur, … De loonkloof. De verschillende inspanningen in het huishouden.
Mijn reactie hierop was steeds dat dit debat verkeerd gevoerd werd. Het doel moet niet zijn dat mannen en vrouwen evenveel verdienen. Het doel moet zijn dat mannen en vrouwen dezelfde mogelijkheden hebben om evenveel te verdienen. Dat is een belangrijk verschil. Ik was de mening aangedaan dat heel wat vrouwen bewust kiezen voor een minder hoge functie of voor deeltijds werk, juist omdat ze de waarde van het gezin hoger inschatten dan dat mannen dat doen. Maar een competente vrouw die voor haar carrière kiest, mag geen strobreed in de weg gelegd worden omdat ze vrouw is.

Dat soort argumenten dus.

De laatste weken heb ik een paar interessante discussies gehad hieromtrent. Over het feit dat in organisaties die enkel openstaan voor vrouwen, topposities wel vlot worden ingevuld. En over het feit dat er voor bepaalde functies geen vrouwelijke kandidaten zijn omdat het verwachtingskader rond die job op mannen is toegespitst.

Ik blijf het op sommige punten een vreemd debat vinden, maar ik volg het intussen wel met meer nuance. Het zou de zaken overigens wel helpen, mochten de voorvechters van vrouwenrechten en emancipatie mannen niet als de vijand beschouwen. Ik denk niet dat er pakweg veel vaders zijn die willen dat de mogelijkheden van hun dochters in de maatschappij beknot worden. Erken de verschillen tussen mannen en vrouwen en beschouw dit niet als een probleem. En zorg dat vrouwen écht dezelfde mogelijkheden hebben als mannen. Of ze die dan grijpen, daar beslissen ze volledig zelf over. En dat is goed.

Respect aub

Gisteren werd ons land wakker met vreselijk nieuws op de radio. Een bus met schoolkinderen is verongelukt in een Zwitserse tunnel. De dodentol is hoog en het menselijk leed is onbeschrijfelijk. Woorden kunnen niet bevatten hoe zwaar de getroffen ouders en familieleden het nu hebben.

Toch is me gisteren ook iets anders opgevallen. Ik vind het echt stuitend hoe gepolariseerd mensen omgaan met zulke dramatische gebeurtenissen. Toen ik ’s ochtends m’n Twitter feed raadpleegde, zag ik een berichtje van Fons Van Dyck (@fonsvandyck), columnist en communicatie-expert.

 Dhr. Van Dyck riep op Twitter de hele dag op tot sereniteit en spoorde allerlei media aan tot terughoudendheid vanwege deze gebeurtenissen. Radiozenders werden gevraagd om hun muziekkeuze aan te passen, kranten werden opgeroepen tot het publiceren van lege voorpagina’s, etc.

Het zou oneerlijk zijn om dit gedrag enkel Fons Van Dyck toe te schrijven. Ook op Facebook (onder vrienden, weet je wel) werden er plots foto’s van kaarsen verspreid omdat hiermee steun kon betuigd worden.

Wel, hier wil ik toch graag eens op reageren. En bij voorkeur op een blog omdat dit iets meer ruimte voor nuance toelaat dan de 140 tekens van een tweet. Ook ik vind de gebeurtenissen vreselijk, dat is niet het punt. Maar ik ga er duidelijk wel anders mee om. Bij zulke feiten (een ander voorbeeld zijn de gebeurtenissen in Pukkelpop afgelopen zomer) heb ik net behoefte aan een ruimer kader. Ik moet het kunnen plaatsen in een groter geheel. De getroffen gezinnen hadden evenveel verdriet gehad mocht hun kind overleden zijn bij het oversteken van de straat. Het menselijk leed dat veroorzaakt wordt door het regime in Syrië is jammergenoeg vele malen hoger. En voor alle duidelijkheid: het is niet omdat ik nuanceer en kadreer, dat ik bachataliseer.

Mijn wereld is gisteren niet gestopt. Ik post geen foto van theelichtjes op mijn Facebookprofiel en ik roep radiozenders niet op om hun playlist te wijzigen. Maar dat betekent niet dat ik geen oog heb voor het menselijk leed dat gisteren de gemeenschappen van Heverlee en Lommel getroffen heeft.

Beste heer Van Dyck, ik hoop dat u begrijpt dat uw oproep (of was het een dwingende eis?) tot respect niet nodig was. Ik ga, blijkbaar, gewoon anders om met de actualiteit dan u. Dat maakt me absoluut geen gevoelloos monster. Als communicatie-expert zou u toch moeten weten dat een groep mensen nooit een homogeen geheel is?

“Respect aub” verder lezen

Waarom Facebook (ooit) zal verdwijnen

Enkele dagen terug maakte de website Inside Facebook in een blog cijfers bekend die aantoonden dat in de Verenigde Staten er een lichte terugval is van gebruikers. Facebook zelf was er wel snel bij om dat te ontkennen en natuurlijk zijn zij de enigen die de waarheid kennen.

Ooit zal Facebook wel verdwijnen
Waarom? Simpel: alles op internet verdwijnt ooit wel eens. Sinds zijn ontstaan is het internet immers een plaats van constante vernieuwing. Het is dé broedplaats bij uitstek voor innovatie.
Enige nuance is natuurlijk wel op zijn plaats. Verdwijnen betekent eigenlijk “amper nog gebruikt worden”, maar laten we daar niet moeilijk over doen. ICQ, MSN en IRC zijn maar enkele afkortingen waarvan we ons ooit niet konden voorstellen dat een leven zonder hoegenaamd mogelijk was. En ook het Belgische Netlog heeft al enige tijd last van dalende gebruikscijfers in de landen waar ze al geruime tijd actief zijn.

Los van het kaderen van Facebook in de evoluties die kenmerkend zijn voor het internet, zijn volgens mij de gebruikers zelf de belangrijkste reden.

Langzaam maar zeker zijn we bezig met elkaar weg te pesten van Facebook
Sta maar een stil bij de volgende twee herkenbare voorbeelden:

  • Hoe hard apprecieer je een verjaardagswens via Facebook als je weet dat de verzender exact hetzelfde zinnetje (bv. het van veel passie getuigende “HB! Maak er een mooie dag van.”) voor iedereen in z’n contactenlijst gebruikt?
  • Hoe leuk vind je al die uitnodigingen voor mosselsoupers/spaghetti-avonden/… van scholen/voetbalploegen/jeugdbewegingen/… waar iemand in je vriendenkring in betrokken is?

Facebook heeft voor een oppervlakkigheid van jewelste gezorgd
Ik heb eigenlijk geen 300 vrienden, maar Facebook beweert van wel. Als iemand van m’n (echte) vrienden op reis is geweest wil ik de foto’s niet op Facebook zien. Ik wil dat die foto’s mij getoond worden, samen met leuke verhalen. Ik wil opgebeld worden op m’n verjaardag. Ik wil niet dat mensen op de “vind ik leuk” knop drukken als ik iets doen, maar dat ze me dat gewoon zeggen.
Al die oppervlakkige Facebook activiteit is er omdat ze het begrip “vrienden” actief gebruiken. Eigenlijk is dat een zware vorm van sociale druk. Want welke vriend ga je nu geen gelukkige verjaardag wensen? Dat is meteen ook het verschil met blogs en Twitter. Op die laatste is er geen druk om te reageren. Het is veel meer vrijblijvend. Wil je iemand volgen, dan doe je dat. Wil je ermee stoppen? Whatever!

Ik geloof er sterk in dat meer en meer mensen deze bedenking maken of zullen maken. En dan zit Facebook met een probleem. Want eigenlijk is er geen alternatief om hun website op een meer kwalitatieve manier te gebruiken. Je zou 80% van je vriendenlijst kunnen ontvrienden, maar dan gebeurt er gewoon niet zoveel meer op je muur en heb je geen reden meer om naar Facebook te gaan.

Ik ben vooral benieuwd wanneer deze tendens zich in beweging zal zetten. Stay tuned!

En O ja… Vergeet niet om onder dit artikel op de “vind ik leuk” knop te klikken 🙂

Bedrijven zijn ook maar mensen

Het bedrijfsleven is cool. Echt waar. Toen ik nog student was zei iemand tegen me dat het bedrijfsleven een slangennest is; ik ben het daarmee eens.

De volgende vragen spelen continu een rol:

  • Wat wil je bereiken voor jezelf? Wat heb je daarvoor nodig? Wie heb je daarvoor nodig?
  • Wat wil je baas bereiken? Wat is jouw rol daarin?
  • Wat willen jouw collega’s van jou? Wat wil jij van hen?
  • Wat is de strategie van je bedrijf? En van je business unit, divisie, team, …? Wat is jouw rol daarin?
  • Hoe kan je best je eigen ideeën lanceren? Bij wie?
  • Hoe kan je je eigen verwezenlijkingen het beste in de verf zetten?
  • Wat is de status van je netwerk? Hoe kan je je netwerk helpen? Hoe kan je netwerk jou helpen?

Klinkt misschien hard, maar het is wel uitdagend. En als je de mogelijkheid hebt om je je met de juiste mensen te omringen dan is het nog leuker. Je leert heel veel over jezelf en je hebt ook de mogelijkheid om een stukje van je persoonlijkheid in het bedrijf te steken. Als je bijvoorbeeld veel belang hecht aan klanten, dan kan je er echt mee voor zorgen dat je bedrijf beter met z’n klanten omgaat. Om maar iets te noemen. En geef toe: dat is echt zalig!

Oorlog voeren mag soms

Even een boude stelling: soms is oorlog voeren noodzakelijk. Al mag er blijkbaar niet altijd over oorlog gesproken worden, maar wel over gewapende interventies. Oorlog is immers tegen een land en dat is niet de bedoeling.

Ter verduidelijking: ik ben eigenlijk tegen oorlog en tegen geweld, maar soms kan het echt niet anders. Mochten de Amerikanen in ’44-’45 geen oorlogje tegen de Duitsers begonnen zijn, we liepen nu nog allemaal met een swastika op de arm.

Ik moet vaststellen dat er vandaag de dag nog steeds dictators zijn die de bevolking van hun land op schandalige wijze onderdrukken en alle fundamentele rechten van de mens links laten liggen. Dat kan niet zomaar. Hoe kunnen we als rijke, Westerse landen bijvoorbeeld toelaten dat in Noord-Korea de bevolking amper voldoende rijst krijgt om de dag door te komen terwijl het regime wel massaal geld investeert in kernwapens? Dat is toch wraakroepend?

Ik vind dat de Verenigde Naties veel sneller moeten beslissen om die crapuleuze regimes die rijk worden op de rug van een mishandelde en ondervoedde bevolking omver te werken. Ik begrijp echt niet dat we dat allemaal blijven tolereren.

Jammergenoeg grijpen we enkel in wanneer onze eigen belangen in gevaar komen. Olie was in Irak de drijfveer en de geschiedenis herhaalt zich in Libië. In Iran mengen we ons niet omdat we bang zijn dat ze anders nucleaire raketten naar Israël afvuren. Dat is evenzeer schandalig.
Neem Irak: moesten de Verenigde Staten daar gezegd hebben dat ze binnenvielen om dat crapuul van een Hussein te gaan ophalen, verkiezingen te organiseren en vervolgens weg te gaan dan was ik hun nummer 1 voorstander. Maar neen, ze begonnen met leugens over massavernietingswapens en installeerden er allerlei eigen bedrijven om de olie-export te regelen.

Dus oorlog kan gerechtvaardigd zijn, al zijn andere oplossingen natuurlijk altijd te verkiezen. Soms kan het echter echt niet anders.

Feminisme

ik ben tegen het feminisme. Niet omdat ik een grote testosteronhoudende rotzak ben die het gemunt heeft op alles wat oestrogeen bevat, neen. Wel omdat ik het allergrootste respect heb voor vrouwen. Ik ben er dan ook overtuigd dat vrouwen het feminisme niet nodig hebben. Echt niet.

Toch eerst even een kleine nuance. Ik spreek hier wel over West-Europa. Landen waar vrouwen per definitie als minderwaardig worden beschouwd (met welke gevolgen dan ook) zijn hors catégorie. Maar ook daar is feminisme eigenlijk niet hetgene er ontbreekt, wel een fundamenteel respect voor de fundamentele mensenrechten. Maar zoals gezegd, dat is een ander verhaal.

Waar het wel over gaat, zijn die eeuwig terugkerende discussies over de loonkloof, het glazen plafond, de verschillen die weggewerkt moeten worden, etc. Je kent de beelden dan wel die op de Internationale Vrouwendag de journaals halen: boze vrouwen die met strijkplanken betogen in Brussel. Gruwelijk.

In mijn vriendenkring en in mijn professionele omgeving stel ik vast dat vrouwen wel degelijk alle kansen krijgen die ook voor mannen beschikbaar zijn . En dat is natuurlijk volledig terecht. Ik geloof dat een ambitieuze vrouw alle mogelijkheden heeft om carrière te maken.

Ik ga misschien kort door de bocht en misschien is mijn redenering niet op iedereen van toepassing, maar ik denk dat vrouwen echt wel als evenwaardig worden behandeld. Mannen en vrouwen hebben gelijke mogelijkheden qua carrièreplanning, deeltijds werken, studiekeuze, etc. Ik stel vast dat vrouwen doorheen hun leven wel andere keuzes maken dan mannen. Dat kan, dat mag en daar heb ik respect voor.

Wanneer een werkgever, een wet of wat dan ook deze gelijkheid schaaft, dan ben ik daar volledig tegen. Maar dat gaat niet over feminisme, wel over respect voor ieder individu.
Regels bedenken om vrouwen voor te trekken, kloppen volgens mij niet en getuigen ten eerste van weinig respect voor de sterktes van vrouwen en ten tweede zijn ze oneerlijk voor mannen, want waar iemand bevoordeeld wordt, wordt er ook iemand benadeeld.

Dus, vrouwenfans: zeg neen tegen het feminisme!

Steun de kleine cinemazalen!

Omdat ik geen negatieve blog wil die zich tegen vanalles en nog wat afzet (en ook omdat ik gisteren toch ietwat negatieve ervaringen had met een bekende bioscoopketen), wil ik graag een warme oproep doen aan iedereen om eens wat vaker de kleinere cinemazaaltjes te frequenteren.

In Gent zijn dat bijvoorbeeld Sphinx, Studio Skoop en ook wel Film Plateau.

Akkoord, ze spelen wat minder blockbusters, maar dat hoeft geen probleem te zijn. Er zijn voldoende prachtige films die niet kunnen genieten van een groot mediaoffensief. En af en toe worden er wel bekende Hollywood prenten getoond. Dus geen reden om te panikeren!

Maar de belangrijkste argumenten komen nog!

In die kleinere zaken stinkt de hele zaal niet naar popcorn en nacho’s. Er is ook geen continu gekraak van chipszakken en dergelijke op de achtergrond. Misschien is dit laatste ook de reden dat in grote complexen het geluid al te vaak snoeihard staat?
En het beste van allemaal (even kort door de bocht nu)… De bezoekers van die kleine zaaltjes hebben nog respect voor films. Ze komen op tijd in de zaal. Ze zwijgen tijdens de film. Ze sms’en niet tijdens de film.

Zucht. Misschien moet toch maar niet iedereen de overstap maken naar de kleinere bioscopen. Maar wel voldoende mensen om die zaaltjes leefbaar te houden, want ze bieden een echte meerwaarde. En geef toe: een homecinema mag nog zo indrukwekkend zijn, er gaat nog steeds niks boven een filmvoorstelling in de bioscoop.

Wil je weten welke bioscopen zich waar bevinden en welke films ze draaien? Neem dan zeker een kijkje op de uitstekende website Cinebel.