Bedrijven zijn ook maar mensen

Het bedrijfsleven is cool. Echt waar. Toen ik nog student was zei iemand tegen me dat het bedrijfsleven een slangennest is; ik ben het daarmee eens.

De volgende vragen spelen continu een rol:

  • Wat wil je bereiken voor jezelf? Wat heb je daarvoor nodig? Wie heb je daarvoor nodig?
  • Wat wil je baas bereiken? Wat is jouw rol daarin?
  • Wat willen jouw collega’s van jou? Wat wil jij van hen?
  • Wat is de strategie van je bedrijf? En van je business unit, divisie, team, …? Wat is jouw rol daarin?
  • Hoe kan je best je eigen ideeën lanceren? Bij wie?
  • Hoe kan je je eigen verwezenlijkingen het beste in de verf zetten?
  • Wat is de status van je netwerk? Hoe kan je je netwerk helpen? Hoe kan je netwerk jou helpen?

Klinkt misschien hard, maar het is wel uitdagend. En als je de mogelijkheid hebt om je je met de juiste mensen te omringen dan is het nog leuker. Je leert heel veel over jezelf en je hebt ook de mogelijkheid om een stukje van je persoonlijkheid in het bedrijf te steken. Als je bijvoorbeeld veel belang hecht aan klanten, dan kan je er echt mee voor zorgen dat je bedrijf beter met z’n klanten omgaat. Om maar iets te noemen. En geef toe: dat is echt zalig!

Het was vandaag een coole dag

De combinatie van deze ochtend met de grote baas aan de urinoirs het weekend overlopen, buiten in het zonnetje met de collega’s een broodje eten, met de Audi A4 2-liter diesel van mijn collega naar Gent rijden, een productieve vergadering bij een megacool bedrijf en tenslotte lekker vroeg terug thuis zijn, maakt dat mijn werkweek alvast bijzonder goed gestart is.

Zo zie je maar… Zelfs maandagen kunnen toppers zijn! Meer van dat graag!

Afwassen

Ik heb geen vaatwas, ik eet niet met wegwerpbestek en (meestal) val je niet over de vuile borden als je bij me binnen komt. De combinatie van die drie factoren maakt dat ik toch al het één en ander heb opgestoken over de afwas doen. Tijd om de opgedane kennis met de wereld te delen!

Noot: ik dacht dat ik ook 1 van de eersten was om te bloggen over afwassen, maar Google heeft me alweer met de voeten op de grond gezet.

Vileda AfwassponsQua tools hou ik het simpel. Geen gedoe met handschoenen. Tot nader order zijn mijn handen waterdicht. Ik gebruik een afwassponsje en geen afwasborstel, want dat laatste vind ik nogal onhandig. De spons ik wel geen brol (die gaan te snel kapot), maar van Vileda. Zeker de investering waard!

Het afwasproduct (detergent) is ook niet onbelangrijk. Om maar direct een cliché te bevestigen: Dreft is veruit het beste. 1 druppel is voldoende om een schuimig afwassopje te bekomen. Een winner dus!
Maar toch gebruik ik iets anders, namelijk Ecover afwasmiddel met citroen en aloë vera. Ik heb geen idee waarvoor dat laatste goed is, maar het klinkt wel (opgelet… woordgrapje!) vetjes. Waarom Ecover? Natuurlijk om mijn groene geweten wat te sussen. En als je dat in de Colruyt koopt in flessen van een liter valt de prijs ook best mee.

Tot daar het afwassen. Dat valt allemaal nog reuze mee. Maar waar ik echt een extreme bloedhekel aan heb, dat is afdrogen. Zoals dat dan gaat, laat ik de natuur z’n werk doen en wacht ik tot m’n vaat gewoon opdroogt. Tot voor kort stapelde ik de schotels, glazen, bestek en andere kookwaar simpelweg op ingenieuze wijze op en naast elkaar. Helaas had dat niet altijd het gewenste resultaat. Het duurde soms erg lang alvorens alles droog was en het bestek had soms last van wat vunzige aanslag (van de opgedroogde druppels water).

Een simpele investering van € 12,98 in de Ikea boodt echter de oplossing! Ik heb namelijk een hip metalen droogrekje gekocht en (dé grote doorbraak) een metalen houder waarin mijn bestek rechtopstaand kan drogen.
Geniaal gewoon!
Nu heeft m’n bestek helemaal geen last meer van aanslag (door de houder) en droogt m’n vaat sneller (door het droogrek).

Dus wat hebben we vandaag geleerd?

  1. koop geen brol sponskes
  2. Dreft is het ideale afwasmiddel als je geen geweten hebt
  3. Iedere zichzelf respecterende afdrooghater heeft een droogrek en bestekhouder nodig

Veel afwasplezier!

PS: Vileda, Dreft, Ecover en Ikea mogen me altijd contacteren voor een sponsoringcontract.

Waarom je altijd moet opletten bij het versturen van sms’jes

Daarnet kreeg ik, van een onbekend nummer, het grappigste sms-bericht aller tijden. Tijd voor een citaat, me dunkt!

Toen gij had gezegd dat ge geen bobon wou zijn met ne kleine had ge al achter mijne rug ne abortus laten doen. Daarom deed gij zo raar want ge waart tegelijkertijd uwen eric aant bedriegen. Een schoon snoetje maar vanbinnen even nep als uw valse borsten en uw valse nagels

Echt, ik verzin dit dus niet! Hoeveel elementen voor een soap zitten hier niet in vervat? Abortus! Overspel! Valse borsten!

De scenaristen van Thuis kunnen het zo gek niet bedenken.

Kleine dingen die ik wijs vind

Voila, de titel van deze post spreekt nogal voor zich… Tijd voor een opsomming van enkele kleine dingen die ik wijs vind. En voor alle duidelijkheid, het gaat hier om de Gentse invulling van het woord wijs 😉 De onderstaande lijst is ongetwijfeld schandalig onvolledig en de volgorde is ook totaal willekeurig.

  • Kunnen doorrijden aan een rood licht (aan een groen licht dus eigenlijk)
  • Het moment waarop in de cinema de lichten uitgaan (spannend!)
  • Naar Brussel rijden zonder file
  • De temperatuur van mijn douche in één keer goed afstellen (bij gebrek aan een thermostatische kraan)
  • De enveloppe met nieuwe maaltijdcheques in handen krijgen
  • Een kindje doen lachen
  • Een volwassene doen lachen
  • Een leuke verrassing krijgen
  • Een leuke verrassing geven
  • Het ontkurken van een fles
  • Een decolleté
  • Een coole foto maken
  • Winnen bij een spel
  • Het moment waarop je iets begint te snappen nadat je eerst superlang over zitten nadenken hebt
  • Verse lakens
  • Binnenzitten terwijl het buiten onweert
  • Bollekesplastiek
  • Een parkeerplaats vlakbij je bestemming vinden
  • Het kaartje dat zegt dat je een pakje mag gaan halen in het postkantoor
  • Een lekkere koffie

Wie weet vul ik deze lijst nog wel eens aan… Dit zijn in elk geval de dingen waar ik op dit moment kan opkomen.

Hallo radio!

Weet je waar ik echt een extreme hekel aan heb? Al die radioprogramma’s waarin er wordt getelefoneerd naar luisteraars.
Ik kan totaal niet begrijpen waarom die radiomakers tegenwoordig zo vaak de behoefte hebben om te gaan bellen naar god-weet-wie.
Meestal hebben die luisteraars in kwestie niks te vertellen, en als ze dan toch al een boodschap hebben die het beluisteren waard is, slagen ze er doorgaans niet in om meer dan 2 volwaardige zinnen na elkaar uit te stoten.
En het is nog erger… Hoeveel keer staat die radio thuis niet veel te luid? Half Vlaanderen mag dan ondervinden dat zijn of haar radio een hoogst irritant vuvuzela geluid begint uit te braken.
Waarom doen die radiomakers het dan? Omdat dankzij de verzoekjes van de luisteraars pareltjes van platen vanonder het stof worden gehaald? Neen, daarvoor zijn er muzieksamenstellers. Omdat luisteraars op die manier op elk moment van de dag nieuws heet van de naald kunnen brengen? Neen, daarvoor is er een redactie.
Volgens mij voelen die presentatoren zich gewoon een beetje eenzaam in de studio…

Kwantificeerbaarheid

Reeds van toen ik verhuisde naar m’n huidige woonst, is er aan de overkant van de straat een werf. Er wordt daar een appartementsgebouw neergepoot. Die bouwmannen zijn al druk in de weer als ik me nog eens omdraai in m’n bed.

’s Avonds kan je telkens zien wat ze die dag hebben gedaan. Het is duidelijk dat wanneer de metsers hard werken, er ook effectief meer bakstenen gemetst worden dan wanneer ze slabakken.

Dat is toch een aspect van hun job waar ik een beetje jaloers op ben. En ook dat ze die grote kraan mogen bedienen, want dat is gewoon cool. Maar het vroege opstaan, dat mogen ze houden.

Mannen met een bak

Als je de trein naar Brussel neemt, dan zie je altijd wel mensen van het type “mannen met een bak”. Aan de omschrijving kan nog gesleuteld worden, maar bij de vaste pendelaar (m/v) zal vast wel een belletje rinkelen wanneer ik de omschrijving geef.

De mannen met een bak zien er ongeveer zo uit:

  1. Het zijn mannen
  2. Ze dragen een wit-beige regenvest van het type “Derrick” (voorbeeld hier)
  3. Ze dragen een bril die een paar decennia terug in de mode was
  4. Ze dragen steevast een “bak” bij zich, dat zijn die kunststof (géén leer of aluminium!) Samsonite koffertjes die gemaakt zijn om papieren in te steken. Alleen: hier zitten nooit papieren in, maar wel boterhamdozen, paraplu’s en koffiethermossen.
  5. Ze zijn er nooit echt 100% gelukkig uit

Ik weet niet goed wat ik er van moet denken, maar ik vind het wel een fascinerend verschijnsel.

Viezen bok

Sinds mensenheugenis krijg ik af en toe het verwijt “viezen bok” naar mijn gezicht geslingerd. Echt flatterend kan je zoiets natuurlijk niet noemen, maar als ik eerlijk ben, dan moet ik wel toegeven dat er een grond van waarheid in zit.

Er zijn namelijk wel wat dingen waar ik me serieus aan kan ergeren. Op zich heeft iedereen dat wel, maar bij mij is dat dan vrij duidelijk van mijn gezicht af te lezen. Je moet het meemaken om het te geloven. Bij tijden is er ook nog enige invloed op mijn humeur en dan is het hek helemaal van de dam.

Waar erger ik me dan wel aan? Dat is vrij uiteenlopend, dus geef ik een paar willekeurige voorbeelden:

  • Mensen die de lift pakken om 1 verdieping te stijgen of te dalen (met de nodige vertragingen voor de andere liftgebruikers tot gevolg)
  • Te laat komen (zowel bij anderen als bij mezelf)
  • Domme vragen (ja, die bestaan)
  • Treuzelaars die nog een hele rij wachtenden achter zich hebben
  • Mensen die geen verantwoordelijkheid opnemen voor hun daden
  • … (ik kan nu niet op zo veel komen)

Wat vooral belangrijk is om te onthouden, is dat mijn humeur altijd weer even snel positief kan worden, mits de juiste aanpak. Daar zijn dan weer vrienden voor die weten hoe men met mij dient om te gaan.

Eerste blogpost

De laatste weken ben ik meer en meer aan het experimenteren met Social Media en andere Web 2.0 toestanden.

In het kader daarvan heb ik nu ook WordPress geïnstalleerd op mijn Backslash webspace. Een blog dus. Nu is het enige probleem dat ik nog niet goed doorheb hoe ik daar mee om moet gaan. Wat heb ik te vertellen aan de wereld? Is het niet nogal egoïstisch om te denken dat “de wereld” hoegenaamd interesse heeft in mij?

Echt veel blogs lees ik zelf ook niet, moet ik bekennen. Is dat dan een probleem? Hoor ik al bij voorbaat niet bij de blog-gemeenschap?

De toekomst zal het uitwijzen.

Voorlopig ga ik er maar van uit dat een blog vooral dient om even, helemaal voor jezelf, je gedachten neer te pennen (typen). Een beetje zoals een moderne versie van een dagboek. Maar dan zonder geheimen, de wereld leest immers mee…

We zien wel wat er van komt!