De Pixel C, het bewijs dat Android tablets wél OK zijn!

Ik heb deze week, nadat ik te weten kwam dat er een tijdelijke kortingsactie was, een Pixel C van Google gekocht. Dat zal veel mensen vPixel_Cerbazen, want ik sta in m’n onmiddellijke omgeving nogal bekend als een Apple-fanboy. Tot op heden gebruikte ik dan ook een iPad van de 3de generatie, die zich perfect tussen m’n iPhone en m’n MacbookPro positioneert.
Met die iPad waren er geen grote problemen, maar hij begon toch last te krijgen van z’n, inmiddels gezegende, leeftijd.

Soit, ik was dus al even aan het kijken om die iPad te vervangen, maar ik wou meteen wel enkele nadelen van zo’n tablet oplossen. Het belangrijkste nadeel is dat de meeste tablets, door hun software en doordat ze geen fysiek toetsenbord hebben, eigenlijk te dicht bij een smartphone staan. Waarom dan geen mini-laptop kopen, zoals de 10″ Macbook Air of de Macbook? Wel, die zijn dan weer onvoldoende om m’n huidige 15″ laptop te vervangen (I know… First world problem…).
Uiteindelijk kwam ik dus uit in het segment waar de Microsoft Surfaces en de iPad Pro’s zich bevinden. Maar… Die dingen zijn, in combinatie met hun respectievelijke toetsenborden, echt belachelijk duur gezien de toepassingen die ik gebruik met zo’n tablet.

Ik had dus een goedkopere oplossing nodig die voldoende functionaliteiten biedt om, pakweg, op reis bruikbaar te zijn… En daar was dan die Pixel C met korting. 375 € voor de  tablet en 169 € voor het toetsenbord, dat is een behoorlijk betaalbare combo.

En er is meer om enthousiast over te zijn… Het is een tablet van Google zelf. Dat is niet alleen stoer, maar ook een garantie dat er geen overenthousiaste fabrikant rommel op gezet heeft. De hardware specificaties zijn state of the art en het design is bloedmooi. Check, check en check!

Maar… Het internet staat ook bomvol geklaag over het feit dat Android gewoonweg slecht is op tablets. En ja, Google zegt zelf dat ze in de volgende Android release (Nutella) veel tablet-functionaliteiten gaan toevoegen, allicht een teken dat er effectief werk aan is.
Tot nu toe heb ik echter geen klagen. Alle belangrijke apps hebben ofwel een tablet variant of werken gewoon out-of-the-box zoals het hoort op een tablet in landscape mode.

Bovendien is de hardware echt wel top. Dit ding is vliegensvlug en op het toetsenbord kan je erg vlot werken (deze tekst is op de Pixel C geschreven). Met de volgende Android release, zal de ervaring dus alleen maar beter worden!

Kortom, na anderhalve dag Pixel C eigenaar te zijn, is ondergetekende een tevreden klant. Duimen dat dat zo blijft…

Youtube is ondergewaardeerd

Ik ben fan van Youtube. Zeker sinds ze hun site vernieuwd hebben enige tijd terug. Om maar meteen een open deur in te trappen: ja er is tegenwoordig veel meer reclame dan vroeger op Youtube. Meer en meer worden filmpjes voorafgegaan door een kort reclamefragment en komen er reclamebanners bovenop de video’s. Dat is degoutant en ik vraag me af hoe dat zal evolueren. Want ik kan me bijvoorbeeld niet indenken dat bedrijven dat zo leuk vinden dat er reclame verschijnt bovenop hun filmpjes…

Goed, dat gezegd zijnde, er zijn ook heel wat positieve punten waar volgens mij veel te weinig gebruik van gemaakt wordt. Ik heb namelijk de indruk dat de meeste mensen Youtube enkel openen als ze een link krijgen naar een video, waarna ze die bekijken en de site opnieuw sluiten. Wel, volgende keer: verpoos even wat langer op de site en ontdek de mogelijkheden. Log in met je Google account en je kan meteen allerlei kanalen beginnen volgen. En er zijn er meer en meer! Ik volg bijvoorbeeld de accounts van allerlei bedrijven die ik interessant vind, maar ook van bv tv-zenders en enkele muziekgroepen.

Op die manier heb ik dus een wall (zoals in Facebook) waar steeds het nieuwste videomateriaal in verschijnt van de accounts die ik volg. Ook kan je zelf playlists maken en die delen, favorieten bijhouden, etc.

Het enige nadeel is momenteel dat er te weinig echte mensen (dus geen bedrijven) actief zijn op Youtube. Vandaar dus deze oproep: gebruik die site! En voeg me toe bij jullie vrienden 🙂 En om nog een cliché te ontkrachten: neen, het is niet nodig om zelf filmpjes te maken en te uploaden. Je kan ook lekker passief zijn! Maar het mag natuurlijk altijd!!!

En o ja, de nerd van mij is geweldig fan van de account van Airbus (http://youtube.com/airbus). Filmpjes over grote vliegtuigen, da’s een winner. En het is een zeer mooi voorbeeld van hoe een bedrijf op Youtube actief kan zijn.

En o ja o ja… Uiteraard verwacht ik dat je ook de account van Belgacom (http://youtube.com/belgacom) volgt!

Mijn iPod is dood!

Verdoeme, verdoeme… Dit is een tegenvaller!

Toen ik gisterenavond in m’n auto stapte, zei het display op de console no USB device connected. Dat was vreemd, want mijn iPod was weldegelijk aangesloten en had de rit ervoor nog vlotjes muziek uit de speakers laten knallen.

Nu op zich, was dat niet zo zorgwekkend: de afgelopen weken en maanden had m’n iPod al eerder gesputterd. Toen was telkens een reanimatie mogelijk door een reset te doen: na even de menu- en de ok-toets samen in te drukken, kwam er weer leven in het toestel. Vandaag bleek dat dit reeds symptomen waren van een chronische ziekte die gisteren dus fataal bleek te zijn.

M’n iPod werd geboren in de Apple Store in Las Vegas, in de zomer van 2008. Hij koesterde z’n bijnaam “bPod” met veel trots. Gisteren, op 14 januari 2012, is hij van ons heen gegaan op de tonen van The State we ‘re in (early accoustic version) van Mintzkov, één van z’n favoriete nummers.

Gelukkig is bPod niet onvervangbaar. Ik zal dan ook binnenkort eens een Apple Store moeten bezoeken!

Waarom Facebook (ooit) zal verdwijnen

Enkele dagen terug maakte de website Inside Facebook in een blog cijfers bekend die aantoonden dat in de Verenigde Staten er een lichte terugval is van gebruikers. Facebook zelf was er wel snel bij om dat te ontkennen en natuurlijk zijn zij de enigen die de waarheid kennen.

Ooit zal Facebook wel verdwijnen
Waarom? Simpel: alles op internet verdwijnt ooit wel eens. Sinds zijn ontstaan is het internet immers een plaats van constante vernieuwing. Het is dé broedplaats bij uitstek voor innovatie.
Enige nuance is natuurlijk wel op zijn plaats. Verdwijnen betekent eigenlijk “amper nog gebruikt worden”, maar laten we daar niet moeilijk over doen. ICQ, MSN en IRC zijn maar enkele afkortingen waarvan we ons ooit niet konden voorstellen dat een leven zonder hoegenaamd mogelijk was. En ook het Belgische Netlog heeft al enige tijd last van dalende gebruikscijfers in de landen waar ze al geruime tijd actief zijn.

Los van het kaderen van Facebook in de evoluties die kenmerkend zijn voor het internet, zijn volgens mij de gebruikers zelf de belangrijkste reden.

Langzaam maar zeker zijn we bezig met elkaar weg te pesten van Facebook
Sta maar een stil bij de volgende twee herkenbare voorbeelden:

  • Hoe hard apprecieer je een verjaardagswens via Facebook als je weet dat de verzender exact hetzelfde zinnetje (bv. het van veel passie getuigende “HB! Maak er een mooie dag van.”) voor iedereen in z’n contactenlijst gebruikt?
  • Hoe leuk vind je al die uitnodigingen voor mosselsoupers/spaghetti-avonden/… van scholen/voetbalploegen/jeugdbewegingen/… waar iemand in je vriendenkring in betrokken is?

Facebook heeft voor een oppervlakkigheid van jewelste gezorgd
Ik heb eigenlijk geen 300 vrienden, maar Facebook beweert van wel. Als iemand van m’n (echte) vrienden op reis is geweest wil ik de foto’s niet op Facebook zien. Ik wil dat die foto’s mij getoond worden, samen met leuke verhalen. Ik wil opgebeld worden op m’n verjaardag. Ik wil niet dat mensen op de “vind ik leuk” knop drukken als ik iets doen, maar dat ze me dat gewoon zeggen.
Al die oppervlakkige Facebook activiteit is er omdat ze het begrip “vrienden” actief gebruiken. Eigenlijk is dat een zware vorm van sociale druk. Want welke vriend ga je nu geen gelukkige verjaardag wensen? Dat is meteen ook het verschil met blogs en Twitter. Op die laatste is er geen druk om te reageren. Het is veel meer vrijblijvend. Wil je iemand volgen, dan doe je dat. Wil je ermee stoppen? Whatever!

Ik geloof er sterk in dat meer en meer mensen deze bedenking maken of zullen maken. En dan zit Facebook met een probleem. Want eigenlijk is er geen alternatief om hun website op een meer kwalitatieve manier te gebruiken. Je zou 80% van je vriendenlijst kunnen ontvrienden, maar dan gebeurt er gewoon niet zoveel meer op je muur en heb je geen reden meer om naar Facebook te gaan.

Ik ben vooral benieuwd wanneer deze tendens zich in beweging zal zetten. Stay tuned!

En O ja… Vergeet niet om onder dit artikel op de “vind ik leuk” knop te klikken 🙂

Dingen die ik haat aan mijn HTC Desire Z

Bon, ik heb dus een HTC Desire Z. Da’s een smartphone die werkt op basis van Android, het besturingssysteem van Google. Op zich een erg goed toestel, echt. Ik ben er nog steeds supercontent van.

Maar de Android community is geen sekte en er is dus ruimte voor kritiek (ja, dit is een verwijzing naar de iPhone en zijn gebruikers). En dus ga ik hier toch enkele “werkpuntjes” opsommen.

Ten eerste, die trackpad. Die werkt voor geen meter, daar moet ik eerlijk in zijn. Het ergste is dat ik nog geen enkele Android telefoon ben tegengekomen waar die trackpad (indien voorzien door de hardware leverancier) deftig werkt. Dat hou je toch niet voor mogelijk? De mensen van Android moeten dat toch ook al gemerkt hebben? Niet dus!

Dan de agenda. Op zich is die cool want hij synct met Google Calendar en zo. Dus je hebt steeds een back-up en je kan de agenda van je gsm aanpassen via je Google account op je computer. Maar… Als je die agenda opent duurt het ikweetniehoelang alvorens je afspraken zichtbaar worden. Het scherm blijft gewoon wit. Of dat aan Android ligt of aan de HTC skin, I don’t know. Maar het stoort me extreem!

Nog iets waar ik een hekel aan heb, is het ontbreken van deftige Belgische apps. Lokale content blijft belangrijk! Meer bepaald content van kranten & magazines. Alle statistieken bewijzen dat Android aan een serieuze opmars bezig is en ook de tablets komen er in razende vaart aan. Voorlopig heb ik de app van De Standaard staan, maar dat is het zowat. En dan moet je al geluk hebben dat ’s ochtends op de trein de krant van de dag al te downloaden is. En dan koop je een krant via die app en dan kan je de foto’s niet zien, de strips niet lezen, etc. Kortom: er is nog werk aan de winkel. Nog véél werk.

En ik wil ook screenshots kunnen maken. Op mijn Nokia E71 ging dat zonder dat ik allerlei dingen moest beginnen hacken. Damn, op mijn 386 met Windows 3.0 ging dat!

Wat ook niet kan is dat er plots icoontjes van apps verdwijnen en vervangen worden door zo’n standaard Android logootje. Ik haat dat! Die app is niet, dat icoon bestaat nog (want het wordt wel mooi getoond vanuit het applicatiemenu), dus toon het dan ook! Of foto’s, plots zijn er sommige foto’s die niet meer zichtbaar zijn in de fotoviewer. Dan moet je die dus gaan zoeken met een file explorer app, die ook al niet standaard geïnstalleerd is. HOE KAN DAT NU?

En waarom kan ik België niet selecteren in de landenlijst? Ik woon niet in Nederland! Misschien bestaat mijn land niet meer binnenkort, laat me er dus nog even van genieten, voor zolang het duurt!

 

Bon, voor de rest ben ik dus wel tevreden. Echt! Maar dit moest er wel even uit…
En beste iPhone gebruikers, jullie moeten nu niet zo stoer komen doen want jullie durven gewoon niet zeggen wat er scheelt omdat Steve Jobs anders kwaad gaat zijn!

Bestolen? Het is je eigen schuld…

Gisteren was er op de radio (Studio Brussel, Sound of Sam) een interview met minister Vincent Van Quickenborne (luister zelf, hier). Dit naar aanleiding van een nieuwe Franse regeling waarbij internet providers de connectie afsluiten van mensen die belachelijk veel illegaal films, muziek, … downloaden.

Quick vind die regeling helemaal niet goed; en terecht. Ik vind het ook geen goede zaak en wel omdat tegenwoordig internet noodzakelijk is in het dagdagelijkse leven. Denk maar aan activiteiten zoals netbanking, solliciteren, nieuwsgaring, etc. Burgers hebben vrij toegang tot het internet nodig, dus afsluiten is uit den boze. Zelfs al is er een gegronde reden voor.
Een ander argument waarom die regeling geen goede zaak is, is dat het niet aan de providers is om zo een initiatief te nemen. Internetproviders bieden een dienst aan (internettoegang) tegen bepaalde voorwaarden (prijs, snelheid, volume, …) aan hun klanten (particulieren en bedrijven). Wat die klanten er vervolgens mee doen, is hun zaak. Stelt het gerecht vast dat iemand er illegale activiteiten op na houdt, dan is het aan hen om wettelijke maatregelen te treffen.

Laten me even een vergelijking maken: een bestuurder van een Audi rijdt te snel met zijn wagen. Hij weet dat en doet dat bewust, het is tenslotte de bestuurder die het gaspedaal indrukt. Als de auto wordt geflitst, krijgt de bestuurder een boete. Terecht. Maar toch niet Audi? En stel dat Audi een situatie als deze wil vermijden en gelijkaardige maatregelen treft als de Franse internetproviders; dan zou de auto in kwestie stilvallen en niet meer te starten zijn wanneer de bestuurder eens te snel rijdt.
Voor auto’s is deze redenering dus compleet idioot, maar voor internettoegang niet. Bizar.

Maar goed, eigenlijk is dat mijn punt nog niet. Waar ik naartoe wil is de redenering die onze telecom minister opvoerde om deze Franse maatregel neer te sabelen. Want die was echt helemaal erover.

Eerst kwam er wat pseudo-technisch gewauwel over IP adressen. Zonder in details te treden (dit is geen IT blog), wil ik graag opmerken dat wanneer providers iemand blokkeren (om welke reden dat dan ook moge zijn) dat dat niet op basis van IP adres gebeurt. Wel op basis van de lijn.
Argument 2 was dat wanneer de internettoegang van iemand wordt geblokkeerd, de persoon in kwestie altijd nog van een andere internetverbinding gebruik kan maken. Wel, dat klopt. Maar als we dat argument ernstig nemen, dan moet het parket ook geen auto’s meer in beslag nemen. Er zijn immers nog voertuigen waar de veroordeelde in kwestie gebruik van kan maken.

En dan het hoogtepunt in de redenering van Van Quickenborne. Hij vond het eigenlijk niet abnormaal dat er zoveel illegaal wordt gedownload omdat het legale aanbod in België voor wat betreft eBooks, films en muziek niet voldoet. Toen kwam mijn haar dus recht te staan. Anders gezegd betekent dit dat wanneer een consument niet akkoord is met de voorwaarden (prijs, aanbod) van een handelaar, die consument maar moet pakken wat hij denkt dat hem toekomt.

Versta me niet verkeerd. Ik ben ook voorstander van een groter aanbod in België aan eBooks, downloadbare films, etc. Het wringt bij mij ook dat een digitaal boek tegenwoordig nog dezelfde prijs (of duurder) is dan de papieren versie. Maar dat betekent niet dat ik vind dat ik het zomaar mag gaan stelen. Als ik in een winkel sta waar de prijzen te duur zijn, ga ik gewoon weg.

Beste minister, in plaats van op populistische wijze op te roepen tot diefstal van auteursrechten stel ik voor dat je juist werk maakt van een betere bescherming van auteursrechten (dit zijn immers de patenten van de creatieve sector). De hele creatieve economie is daarvan afhankelijk (auteurs, musici, uitgevers, platenmaatschappijen …). Daarna kan je misschien werken aan een klimaat waarbij het wel loont om in België digitale winkels op te starten. Er zijn best goede redenen te bedenken waarom de overheid pakweg digitale boeken meer kan promoten (milieu overwegingen, innovatieve argumenten …). En schaf dan ook eens die idiote belasting op digitale dragers af. Want ook dat is een extra kost voor mensen die legaal iets willen downloaden.

Powerpoint, as it should be

de titel van deze post zou kunnen wijzen op een staaltje Microsoft bashing ten voordele van pakweg Apple Keynotes. Dat is echter niet de bedoeling. Ik ben een fan van Keynotes, maar ik werk zeker ook graag met Powerpoint.

Deze blog gaat ook niet over het feit dat de meeste mensen Powerpoint niet goed gebruiken. Hoeveel slideshows krijg je niet doorgestuurd die eigenlijk een report zijn? Daar heb je Word voor (of Pages natuurlijk).

Wel gaat deze post over een fantastisch idee dat ik weer kosteloos de wereld in slinger. Let dus goed op, want die zou wel eens jouw presentatie kunnen upgraden van goed naar verbluffend!

Mensen die af en toe een presentatie geven en die een beetje behendig zijn met Powerpoint, gebruiken vast wel de ‘presenter view’. Op de projector zie je dan je eigenlijke slide, maar op je computerscherm zie je ook je bijhorende notities en de volgende slide. Handig, maar hier zit meer in.
Het probleem is nu namelijk dat je een presentatie volledig moet voorbereiden, je moet op voorhand bepalen wanneer welke tekst, afbeelding, grafiek, … verschijnt. Wanneer je dus een interactieve voorstelling geeft en je publiek vraagt om mee te denken, kan je daar niet direct op inspelen. De volgorde van de presentatie ligt immers vast.
Stel je nu eens voor dat de ‘presenter view’ wordt gekoppeld aan een touch screen, of aan pakweg de iPad. Dan ben je in staat om heel snel elementen op je slide te slepen, wanneer jij dat wil. Zo’n scherm zou dan de slide moeten tonen en daarrond (buiten beeld op de projector) alle elementen die op die slide horen. Dat zou presentaties echt veel interactiever en aangenamer maken.
Het lijkt me ook niet zo moeilijk om te doen, de technologie is er. En je krijgt er een soort ‘Minority report’ gevoel van.

Komaan Microsoft, Apple en OpenOffice.org, doen!

The Wire is wél goed

Iedereen die de Humo leest, had deze week de mogelijkheid om voor een kleine € 10 extra het eerste seizoen van The Wire er bij te kopen. Ik had nog nooit een aflevering gezien van die serie, maar er wel al veel over gehoord en gelezen. De algemene teneur is de volgende: journalisten zijn laaiend enthousiast over The Wire, maar echte mensen vinden er blijkbaar niks aan. Eigenlijk vreemd denk ik dan… Hebben journalisten zulks een andere smaak? Heeft HBO hier de bal mis geslagen?

Om de kritiek te illustreren kreeg ik allerhande argumenten naar mijn hoofd geslingerd:

  • Er zijn teveel details
  • Het is niet aangenaam om naar te kijken
  • Er zijn teveel hoofdpersonages
  • Ik kan niet volgen
  • blablablabla (da’s een argument zoals een ander)

Als ik de bovenstaande argumenten zo eens bekijk, dan lijkt het er ook op dat mijn TV-recenserende vriendenkring de aandachtscurve van een vlieg heeft, maar goed 😉

Wel anyhow, gisteren ben ik dus beginnen kijken en ik heb ineens 3 afleveringen verslonden. Mijn voorlopige besluit is dat de journalisten het bij het rechte eind hebben en de echte mensen niet.

Man man man, wat een dijk van een serie! Ik denk dat ik maar ineens de Humo-bon ga gebruiken om ook de andere seizoenen aan te schaffen.

Idee te geef

Tussen alle reeds bestaande social media websites en toepassingen, is er volgens mij toch nog plaats voor minstens 1 nieuwigheid. Ik denk aan een soort wish list website.

Die site moet zo basic mogelijk zijn (a la Twitter) zodat het voor de gebruikers 100% duidelijk is waar het om draait. Dat is het aanmaken van een, jawel, wish list. Een lijst van zaken die je heel graag zou willen hebben. Behalve de productomschrijving kan je er nog een afbeelding aan toevoegen, een link naar de website van de fabrikant en enkele opmerkingen/specificaties (zoals “ik wil die Porsche in het geel”).
Natuurlijk kan je ook “vrienden” maken, zodat je de wish list van anderen te zien krijgt. Je moet niet het warm water willen uitvinden… Via een plugin op Facebook moet het heel makkelijk zijn om snel veel accounts met elkaar te linken. Opnieuw: de instapdrempel mag voor gebruikers echt niet te hoog zijn.

Wat is nu het voordeel van zo’n Web 2.0 Wish List? Dat is drieledig:

  • Als je als gebruikers in een winkel of op een website iets leuk tegenkomt, kan je dat toevoegen aan de Wish List. Als je dan eens niet weet wat gedaan met je geld of in een Big Spender bui bent, kan je op je lijstje kijken en het desbetreffende item kopen.
  • Als vriend van iemand met zo’n wish list is het nooit meer een probleem om een cadeau te kiezen voor een verjaardag, house warming party, kerstfeest, … Je gaat gewoon op de pagina van de gebruiker een kijkje nemen en je kiest een cadeau dat in je budget valt.
  • Als uitbater van de website verzamel je interessante informatie van je gebruikers… Je komt precies te weten wat iedere gebruiker verlangt. Dat is prachtige consumenteninformatie. Bovendien biedt zo’n website een enorm potentieel voor adverteerders. Voor een fietsenmerk is het ideaal als je reclame verschijnt bij mensen die opgeven dat ze een nieuwe mountainbike willen.

Dus aan de potentiële ondernemer… Werk gerust dit idee uit. In ruil verwacht ik wel eeuwige roem en een kleine deelname aan de winst 😉