De staat van het land

We moeten er geen doekjes om winden… Ons land heeft zich al in betere doen bevonden. Je moet dezer dagen maar een krant openslaan om geconfronteerd te worden met de talloze problemen waar we als maatschappij voor staan.

Om te beginnen zijn er enkele issues die we al lang met ons meedragen, maar waarvoor er nog steeds geen degelijke oplossing is. De belastingen in ons land zijn niet eerlijk verdeeld en zijn veel te complex waardoor alle transparantie verloren gaat. Langs de ene kant is het overheidsbeslag nergens (of toch minstens quasi nergens) zo hoog is als in ons land en langs de andere kant is België een belastingsparadijs voor buitenlanders en multinationals. Elk gevoel van rechtvaardigheid dreigt hierdoor te verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Op zich zou dat nog geen probleem zijn, mochten we in ruil voor al dat belastingsgeld een modelstaat in de plaats krijgen. Maar laten we een kat een kat noemen, dat is niet bepaald het geval. In alle overheidssectoren volgen de besparingen elkaar op, met grote sociale onrust als gevolg. Enkele voorbeelden?

  • Op het vlak van mobiliteit gaan we eerder achteruit dan vooruit. Onze erbarmelijke weginfrasstructuur (hallo Brusselse tunnels?!), ons onbetrouwbaar openbaar vervoer, het filevraagstuk dat we maar niet opgelost krijgen, …
  • De schoolgebouwen waar toekomstige generaties onderwijs in horen te krijgen zijn of bouwvallige krotten of containerklassen. En dan spreek ik niet over de rest van de infrastructuur. Hoe kunnen we kinderen warm maken voor de digitale toekomst als leraren soms niet anders kunnen dan hun eigen computermateriaal meenemen naar de klas om toch iet of wat deftig te kunnen werken?
  • Het gros van onze gevangenissen dateert nog uit het tijdperk van Napoleon. Wat is onze doelstelling eigenlijk? Criminelen in de maatschappij herintegreren door hen te dwingen op een emmer hun gevoeg te doen?
  • De enige instantie waar iedereen op blijft rekenen in tijden van miserie, het leger, is al jaren schromelijk ondergefinancierd. De militairen die momenteel onze straten veilig houden moeten hun helmen aan elkaar doorgeven, omdat er simpelweg te weinig materiaal is. Trek daarmee naar den oorlog…
  • Door de toenemende pensioenlast, stijgen de uitgaven van de sociale zekerheid elk jaar opnieuw. Iedereen ziet dat dit niet haalbaar blijft, maar toch wil iedereen nog steeds op 57 op pensioen. Liever zelf nog even profiteren van het systeem dan solidair zijn met de komende generaties, nietwaar?

Vul gerust zelf het lijstje verder aan… Er zijn nog voorbeelden genoeg te vinden.

Maar gelukkig zijn er nog onze dames en heren politici, hoor ik u denken. Zij hebben vast wel een duidelijke visie om ons uit het slop te halen, neen? Wel… Don’t put you’re hopes up zou ik zeggen. Helaas blijven de partijen vasthangen in redeneringen die ze makkelijk aan hun eigen achterban verkocht krijgen.

Socialisten en groenen willen vooral niet raken aan de sociale zekerheid, uit schrik om de doos van Pandora te openen allicht. Als gevolg hiervan worden de lasten voornamelijk op de schouders van de middenklasse gelegd. Ook uitgaven die het kiezerspubliek niet direct dienen worden teruggeschroefd. Dat we als land daardoor internationale afspraken aan onze laars lappen, nemen ze er dan maar bij. Want ja, investeren in het leger… Dat lijkt al snel op oorlogsretoriek, nietwaar? En is er toch geld tekort? Kijk dan eerst bij de bedrijfswagens, maar laat die put schulden van de NMBS vooral ongemoeid.

Op basis van de vorige paragraaf, is rechts Vlaanderen vast al aan het glimlachen. Maar juich toch maar niet te vroeg. De oplossingen van de liberalen en de Vlaams-nationalisten zijn niet veel beter. Ondanks de aanwezigheid van de liberalen in de Vlaamse en federale regering, is het leven in ons land er alleen maar duurder geworden. Ik herinner voorzitter Rutten graag aan haar verkiezingsuitspraak “Met liberalen in de regering geen nieuwe belastingen“. Wel, ik weet niet wat u betreft, maar ik ga dit jaar alvast opvallend minder terugkrijgen van de belastingen dan vorig jaar. En dan zwijg ik nog over de lijst aan taksen die ik via mijn energieleverancier dien te betalen. En de Vlaams-nationalisten? Zij doen al jaren alle moeite van de wereld om de federale bevoegdheden te regionaliseren. Als gevolg hiervan hebben we het nagelaten om ons land op de meest logische en (kosten-)efficiënte manier mogelijk te organiseren. Dat krijg je, als symboliek de rede in de weg staat.

Ik zou trouwens dolgraag nog iets zeggen over de CD&V, maar Kris Peeters heeft met z’n uitspraak dat we met ons allen boven onze stand leven vast al genoeg gezegd. Blijf die Christelijke zuil verdedigen, jongens!

Maar wat het meest pijnlijke is? We trekken het ons allemaal schijnbaar niet zo hard aan. De cipiers worden al weken vervangen door agenten en door militairen, de vakbonden bij de NMBS staken elke week wel eens, elk jaar worden nieuwe filerecords gebroken en we blijven lustig kamperen om kinderen op een school te kunnen inschrijven. Dat is allemaal normaal geworden. Niet dus, ik vind dat niet normaal. Ik denk dat ons land nood heeft aan leiderschap en aan een duidelijk maatschappelijk project om ons uit het slop te halen. De  vraag is maar welke politicus in staat is om de traditionele zuilen te overstijgen en om over de partijgrenzen heen medestanders te zoeken. Zijn er nog zulke politici? Of hebben ze allemaal ons land, onze bevolking en onze maatschappij al stiekem opgegeven?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *