Feminisme

ik ben tegen het feminisme. Niet omdat ik een grote testosteronhoudende rotzak ben die het gemunt heeft op alles wat oestrogeen bevat, neen. Wel omdat ik het allergrootste respect heb voor vrouwen. Ik ben er dan ook overtuigd dat vrouwen het feminisme niet nodig hebben. Echt niet.

Toch eerst even een kleine nuance. Ik spreek hier wel over West-Europa. Landen waar vrouwen per definitie als minderwaardig worden beschouwd (met welke gevolgen dan ook) zijn hors catégorie. Maar ook daar is feminisme eigenlijk niet hetgene er ontbreekt, wel een fundamenteel respect voor de fundamentele mensenrechten. Maar zoals gezegd, dat is een ander verhaal.

Waar het wel over gaat, zijn die eeuwig terugkerende discussies over de loonkloof, het glazen plafond, de verschillen die weggewerkt moeten worden, etc. Je kent de beelden dan wel die op de Internationale Vrouwendag de journaals halen: boze vrouwen die met strijkplanken betogen in Brussel. Gruwelijk.

In mijn vriendenkring en in mijn professionele omgeving stel ik vast dat vrouwen wel degelijk alle kansen krijgen die ook voor mannen beschikbaar zijn . En dat is natuurlijk volledig terecht. Ik geloof dat een ambitieuze vrouw alle mogelijkheden heeft om carrière te maken.

Ik ga misschien kort door de bocht en misschien is mijn redenering niet op iedereen van toepassing, maar ik denk dat vrouwen echt wel als evenwaardig worden behandeld. Mannen en vrouwen hebben gelijke mogelijkheden qua carrièreplanning, deeltijds werken, studiekeuze, etc. Ik stel vast dat vrouwen doorheen hun leven wel andere keuzes maken dan mannen. Dat kan, dat mag en daar heb ik respect voor.

Wanneer een werkgever, een wet of wat dan ook deze gelijkheid schaaft, dan ben ik daar volledig tegen. Maar dat gaat niet over feminisme, wel over respect voor ieder individu.
Regels bedenken om vrouwen voor te trekken, kloppen volgens mij niet en getuigen ten eerste van weinig respect voor de sterktes van vrouwen en ten tweede zijn ze oneerlijk voor mannen, want waar iemand bevoordeeld wordt, wordt er ook iemand benadeeld.

Dus, vrouwenfans: zeg neen tegen het feminisme!

6 antwoorden op “Feminisme”

  1. In theorie ben ik volledig tegen quota om ‘gelijkheid’ op te leggen (ik neem aan dat je inspiratie voor deze post het recente quotum voor vrouwen in een RVB is?). Maar na er wat voer gelezen te hebben begrijp ik de beslissing volledig: 5 jaar terug werd er opgemerkt dat ondanks een ruime geldige kandidaatstelling door vrouwen (ze hebben dus wel de ambitie en capaciteiten) minder dan 5% van alle bestuursleden een vrouw is. De privé heeft toen beterschap belooft.Dat was 5 jaar terug, en de cijfers zijn helemaal niet veranderd.

    Ik ben volledig voor de vrije markt, maar om het simpel te zeggen moet je wie kinderachtig doet ook als een kind behandelen: als aandeelhouders zo sexistisch stemmen (hoe verklaar je anders dat ondanks hoge kandidatuurcijfers zo weinig vrouwen effectief verkozen raken?) moeten ze maar op kidnerachtige manier verplicht worden daarmee te stoppen.

    Net zoals het rookverbod en een hoofddoekenverbod op scholen vind ik het extreem jammer dat deze regels ingevoerd worden, want in principe ben ik daar allemaal tegen. Maar in de praktijk blijkt het gewoon nodig.

    Ook gaat het feminisme meer dan enkel hierom: het is namelijk nog altijd zo dat een man in maatpak gezien wordt als een succesvol persoon die weet wat hij wil, terwijl een carrièrevrouw vaak wordt gezien als harteloze bitch die kinderen haat en huisdieren verwaarloost. Dat is echter gewoon jammer en daar moet niks aan gedaan worden natuurlijk 🙂 Harde cijfers daarentegen mogen niet genegeerd worden, enkel om de vrijheid van een seksist om seksistisch te stemmen te beschermen.

    1. aha… De vaste discussie met Bouke 🙂
      Kort enkele meningen geven of verduidelijken:

      Quota in privé: vind ik niet kunnen. Het zijn de aandeelhouders die moeten beslissen wie hen het beste kan vertegenwoordigen. Als dat een vrouw is, zal dat wel een vrouw zijn dan. Geld is hier de drijfveer. In de publieke sector is het nog iets anders natuurlijk…

      Over wat je zegt ivm doorstroming: ik volg je ergens wel voor een stuk, maar ik denk ook dat er nu eenmaal minder vrouwelijke kandidaten zijn voor topfuncties en dat daarom een perfecte weerspiegeling van man/vrouw verhoudingen op topfuncties niet mogelijk is.

      Ooit is het feminisme meer geweest dan wat het nu is, en was het ook meer nodig. Maar ik geloof dat we nu in een situatie zijn waar vrouwen die dezelfde kansen willen, die ook kunnen krijgen. En eigenlijk geloof ik niet dat je kansen krijgt, maar wel dat je kansen verdient.
      Ik baseer me niet echt op de huidige discussie omtrent quota, wel op een optreden van de vakbonden (de groene vuilzakken in dit geval) op Vrouwendag te Brussel. Er werden daar stellingen geroepen waar ik -mocht ik vrouw zijn- echt door beledigd zou zijn. Ik vraag me af of bekwame, ambitieuze vrouwen niet gewoon onrecht aangedaan wordt door hen te ‘helpen’ met positieve discriminatie, regelgeving en wat meer. Volgens mij hebben ze dat gewoon niet nodig. En daar gaat het om.

      Groeten!

  2. Leunis, dat je een hekel hebt aan strijkijzerzwaaiende vrouwen en niet overtuigd bent van quota als instrument, daar kan ik goed inkomen. Maar daar ineens uit concluderen dat er ook geen ongelijkheid tussen mannen en vrouwen meer is in onze samenleving lijkt me toch bijzonder kort door de bocht. Feminisme is meer/iets anders dan mannen haten en jaarlijks een (al dan niet irritante) symbolische actie ondernemen. Check wikipedia en je leert dat feminisme het kritisch analyseren van ongelijke (machts)verhoudingen tussen mannen en vrouwen is.

    En die ongelijke verhoudingen zijn er nog steeds. Vrouwen zijn nog steeds (zwaar) ondervertegenwoordigd in de machtsorganen (politiek, bestuur van bedrijven, …) van dit land. Een ongelijke machtsverhouding dus, die ik als vrouw liever kritisch geanalyseerd zie, dan simpelweg afgedaan als onze eigen keuze. Want ik moet je teleurstellen: vrouwen worden echt niet op een dag wakker met het idee ‘ach laat die macht maar aan de mannen over’.

    Die eeuwig terugkerende discussies over de loonkloof zijn gruwelijk? Dan toch – mag ik hopen – omdat een loonkloof van 18% (bruto-uurloonkloof) tot 25% (brutomaandloonkloof) inderdaad een schande is. De brutomaandloonkloof is inderdaad een deel te verklaren doordat vrouwen vaker deeltijds werken. Al kan je je afvragen in hoeverre dat altijd een volledig vrije keuze is. De bruto-uurloonkloof valt daar echter niet door te verklaren. Op vlak van loongelijkheid (het principe dat werknemers die eenzelfde job invullen en hetzelfde werk verrichten, zonder discriminatie op basis van hun geslacht, op gelijke basis worden beloond) zijn er denk ik inderdaad grote vorderingen gemaakt. Maar zolang typisch vrouwelijke beroepen meestal lager verloond worden dan typisch mannelijke beroepen, zal de loonkloof blijven bestaan. Het begrip ‘billijkheid van lonen’ gaat daarom nog een stapje verder dan het begrip loongelijkheid: het stelt voor gelijkwaardige banen, of die nu typisch mannelijk of vrouwelijk zijn, gelijkwaardig te bezoldigen. Wat een fijn plan!

    Als we die machts- en loonsongelijkheid allemaal toeschrijven aan individuele keuzes, hoeven er in België trouwens nog weinig problemen aangepakt te worden. Mensen in armoede of allochtonen hebben juridisch gezien immers ook dezelfde rechten en mogen uiteraard ook niet gediscrimineerd worden. Al hun problemen zijn dus een gevolg van individuele keuzes? (Of bestaan armoede en racisme ook niet, omdat ze in jouw vriendenkring niet voorkomen ;))?

    En om af te ronden: als je het grootste respect hebt voor vrouwen is het fijn als je niet in onze plaats spreekt. Als bekwame, ambitieuze vrouwen zijn we best zelf in staat om te bepalen of er al dan niet maatregelen nodig zijn om onze gelijke kansen en rechten te garanderen.

    1. Femke V.,

      om te beginnen ik heb een voornaam. Altijd fijn als die ook effectief als aanspreking wordt gebruikt. Een kleine moeite, een wereld van verschil.
      Dan enkele inhoudelijke opmerkingen:

      Over vrouwen in “machtsorganen”: daar kom je niet zomaar. Om in zoiets te raken moet je dat in de eerste plaats willen en er ook hard voor werken. Dat is nu eenmaal zo. Zijn er bewust krachten aan het werk die vrouwen weren van bepaalde posities in de maatschappij? Als dat zo is, zeg ik “schande” en wil ik daar gerust mee tegen vechten. Alleen: ik denk niet dat dat zo is.

      Over lonen: als vrouwen voor hetzelfde werk (jobinhoud, ervaring/competenties & arbeidsduur) minder verdienen dan mannen -omdat ze vrouw zijn-, dan geldt hetzelfde verhaal, “schande” zeg ik. Maar ik denk niet dat dit nog zo is. Dat dus sommige “vrouwenberoepen” minder verdienen is niet omdat er veel vrouwen voor die beroepen kiezen, maar wel omdat er minder hoge competenties, inspanningen en wat dan ook worden gevraagd. Een economisch gegeven dus, geen seksisme.

      Over jouw verwijzing naar racisme en armoede: als je de vergelijking maakt, doe het dan ten gronde. In al deze gevallen vind ik dat mensen met dezelfde kansen moeten kunnen starten. Iedereen (ongeacht geslacht, afkomst of huidskleur) moet de mogelijkheid hebben om vrije keuzes te maken voor zichzelf en zich als dusdanig te ontwikkelen (en dat is ook een reden waarom er zoiets bestaat als studietoelages, gelijkekansendecreten, etc – wat niet wil zeggen dat alles perfect is natuurlijk). Maar betekent dit dat iedereen hetzelfde is en zo behandeld moet worden? Neen, dat lijkt me eerder onmogelijk.

      Ten slotte: dit is mijn blog, ik geef mijn mening over iets als ik daar zin in heb. Don’t like it? Geen probleem, het internet is groot genoeg voor ons allemaal. Maar vertel me niet wat te doen en voor wie ik wel of niet mag spreken.

  3. Bram,

    Op alle (overigens boeiende) aspecten van deze discussie die in bovenstaande uiteenzettingen zijn ten berde gebracht, ga ik me niet uitlaten, maar één ding staat voor mij persoonlijk als een paal boven water: krijsende vrouwen die met strijkplanken staan te zwaaien doen meer kwaad dan goed. Ik zag in het journaal een kirrende dame die het in haar hoofd had gehaald om een man aan te spreken op straat, hem een strijkijzer in zijn handen te duwen en te vragen of hij al ooit zo’n ding had gebruikt.

    Vrouwen, we moeten eerlijk zijn: dergelijke overdreven feministische acties maken ons meer belachelijk dan dat ze iets verbeteren, laat staan de beoogde doelen bereiken. Wie neemt zoiets nu serieus? Dus wanneer zulke wijven staan te kijven om het vrouwelijk geslacht te verdedigen, voel ik me allerminst aangesproken om hen daarin te steunen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *